BÖLÜM 15: YENİ GRİHAT "Küllerden doğan sadece Anka kuşu değildir."
27 Ağustos 2026
Canlarım, Grihat’ın son bölümüne hoş geldiniz. 🖤🍒
Bu hikâyede benimle yürüyen, her bölümde yanımda olan ve güzel yorumlarıyla destek veren herkese gönülden teşekkür ederim.
Şimdi son sayfaya geldik… Ama biliyorum ki bu hikâyeyi bitirdiğinizde, kendinizi yeniden ilk sayfalarda bulacak, o anıları özleyeceksiniz. Çünkü bazı hikâyeler bittiğinde değil, özlendiğinde yeniden başlar. 🤍
BÖLÜM 15: YENİ GRİHAT "Küllerden doğan sadece Anka kuşu değildir."
Elçi arkadaki arabaları atlatmış Alparslan’ın evine doğru hızla ilerlerken o arada evin içinde ağır bir sessizlik vardı. Salonun loş ışıkları duvarlara uzun, yorgun gölgeler vuruyor, duvardaki eski saat tik taklarıyla zamanı ağırlaştırıyordu. İskender, masanın kenarında oturmuş, önündeki harita yığınlarına bakıyordu. Parmaklarıyla çenesini ovarken gözleri uzak bir noktaya kilitlenmişti. Alparslan pencere kenarında, ince belli bardakta çayını yudumluyor, perdenin arasından sokak lambasının titrek ışığını seyrediyordu. Mutfak kapısında beliren eşi, elinde bulaşık bezini tutuyor, hafif bir tebessümle “Çay ister misiniz?” diye sorduğunda, dışarıdan ince bir rüzgâr uğultusu duyuldu.
Rüzgâr değildi.
İskender’in kaşları hafifçe çatıldı. Alparslan’ın eli, bardağı dudaklarına götürmeden durdu. O uğultu, sokaktan gelen bir lastik sürtünmesi… Ardından, aniden, keskin bir fren sesi.
Sokakta metalin sertçe kapanma sesi duyuldu. Ardından, ayak sesleri.
Hızlı. Kararlı. Yaklaşıyorlardı.
İskender tam “Eğilin!” diye bağıracakken, evin ön cephesini bir kurşun yağmuru parçaladı.
Camlar patladı. Çerçeveler, binlerce keskin bıçak gibi havada savruldu.
Evin içi bir anda tozla kaplandı. Perdeler kopup uçtu. Masa devrildi, çay bardakları yere düşüp paramparça oldu. Evin köşesindeki eski dolap, kurşunların darbeleriyle geri geri sarsıldı. Duvardaki fotoğraflar birer birer yere çakıldı.
Alparslan’ın eşi çığlık attı, ama sesinin yarısı toz ve barut kokusunun içinde kayboldu. İskender, koltuğu devirmiş, kadını yere yatırmıştı. “Kafanı kaldırma!” diye hırladı.
Dışarıda, siyah maskeli adam…
Karanlığın içinden, evin içine soğuk bakışlarını gönderir gibi hedef alıyordu. Yanında iki adam daha vardı. Ellerindeki silahların namlularından çıkan alevler, gecenin içine kısa patlamalar gibi parlıyordu.
Kurşunlar, duvarın sıvasını lime lime etti. Raflardan kitaplar yere düştü, kâğıt sayfaları havada uçarak toz bulutuna karıştı.
İskender, yerde sürünerek kanepe arkasına geçti. Alparslan, diğer köşeden pencerenin yanına yaklaştı. Hafifçe perdeyi aralayıp baktığında, maskeli adamın tam karşı kaldırımda durduğunu gördü. Gözleri, boş bir siyah camın ardında saklıydı ama o bakışın soğukluğu iliklerine kadar işlemişti.
Birden, daha ağır bir silah sesi duyuldu. Sanki yer sarsıldı. Arka bahçe kapısı gürültüyle açıldı. İçeriden gelen rüzgâr, toz bulutunu savurdu. Ev artık dört bir yandan kuşatılmıştı.
İskender dişlerini sıktı.
“Bu sadece gözdağı değil…” diye mırıldandı. “Bizi susturmaya geldiler.”
Tam o anda, mutfağın camı büyük bir gürültüyle içeri patladı. Bir el bombası yuvarlandı.
Zaman, ağır çekime girdi.
Alparslan’ın eşi donup kalmıştı. İskender, yıldırım gibi ileri atıldı. El bombasını yakalayıp, mutfağın arka penceresinden fırlattı. Saniyeler sonra dışarıda kulakları sağır eden bir patlama yankılandı. Şok dalgası evi titretirken, tavandaki avize yerinden kopup yere çakıldı.
Tozun, barut kokusunun ve kaosun ortasında…
Maskeli adam hâlâ oradaydı. Kurşunların arasından ağır adımlarla yürüyordu. Sanki zamanı kontrol ediyordu. Gözleri, evin içine bakan siyah bir boşluk gibi, hiç kırpılmadan hedefe kilitlenmişti.
İskender’in elindeki tabancanın tetiği gerildi. O an, gece bambaşka bir savaşa dönüşmek üzereydi.
Evin önüne siyah aracın ani fren sesi, sokakta yankılandı. Metalin tiz çığlığı, çatışma seslerinin üzerine bindi. Toz bulutunun içinden farlar parladı, kapılar hızla açıldı. Elçi, daha arabadan iner inmez silahını çekmişti. Arka kapıdan inen Mehram, nefesini bile tutmadan çömeldi, gözleri hemen çatışma hattını taradı. Alaca ve Eflal’i kollarından tutup kapının güvenli köşesine çekti.
Kurşun sesleri hâlâ duvarları dövüyor, içerideki barut kokusu sokağa taşıyordu. Ev, her mermiyle biraz daha yıkılıyormuş gibi gıcırdıyor, sıvalar tavandan dökülüyordu.
“Mehram! Soldan giriyoruz!” diye bağırdı Elçi, işaret parmağıyla bahçenin yan kapısını göstererek.
Bahçeye adım attıklarında ayaklarının altında kırılmış camlar ve devrilmiş saksılar çıtırdadı. Kapıdan girdikleri an, içerideki cehennemin sıcaklığı yüzlerine vurdu. Toz, duman ve barutun boğucu karışımı ciğerlerine doldu.
Salonun ortasında Alparslan, göğsünden kan sızan bir şekilde dizlerinin üzerine çökmüş, yanında eşi titreyen elleriyle ona sarılmıştı. Maskeli adam, tam karşılarında, tabancasının namlusu hâlâ duman tütüyordu.
Bir saniyelik sessizlik…
Sonra o saniye, ölümün kendisi oldu.
Maskeli adam, soğukkanlı bir hareketle silahını Alparslan’ın eşine doğrulttu. Tetiğe basıldı.
Kısa, acımasız bir patlama.
Evin içindeki zaman, bu sesle durdu.
“Yapma!” diye haykırdı Mehram, ama sesi kurşunun önüne geçemedi.
Maskeli adam, öldürdüğü iki bedenin üzerine bakmadan geri çekildi. Elini havaya kaldırıp, arka tarafta mevzilenen adamlarına sert bir işaret yaptı:
“Çekiliyoruz.”
O an Mehram’ın gözleri karardı. Boğazında yanık bir metal tadı, kulaklarında sadece kanın uğultusu vardı. Silahını kavrayıp fırladı. Toz bulutunun içinde maskeli adamı takip etmeye başladı.
Koridorlar dar, ışıklar sönük, yerde devrilmiş mobilyalar ve parçalanmış çerçeveler vardı. Ayak sesleri yankılanıyor, maskeli adamın botlarının ritmi ona yol gösteriyordu. Her dönüşte gölgesi kısa bir an görünüyor, sonra tekrar kayboluyordu.
Mehram nefes nefese, ama gözlerini hiç kırpmadan izini sürdü. Kapıdan çıkıp arka bahçeye vardığında, ay ışığında maskeli adam bir an durdu.
Elini maskesine götürdü. Parmakları yavaşça kenarından tuttu. Maskenin altından çıkan yüz…
Aral’dı.
Gözleri, o tanıdık ama şimdi tamamen yabancı bakışlarla Mehram’a kilitlendi. Soğuk, Hesaplı. Ve ihanetin kendisi.
Mehram’ın zihni bir an boşaldı. Sanki beyni, gördüğü görüntüyü kabul etmemek için direndi. Gözleri Aral’ın yüzünde, dudaklarından çıkan kelimede, bakışındaki rahatlıkta asılı kaldı. İçinde bir yerden —gürültüsüz ama yakıcı— bir şey koptu.
Aral’ın okul bahçesindeki gülüşü geldi gözünün önüne.
Kantin sırasında omzuna dokunup şaka yaptığı an.
Birlikte dalga geçtikleri, sırlarını paylaştıkları o küçük anlar…
Hepsi, tek tek, birer cam parçası gibi zihninde yere düştü.
Ve her biri batıyordu.
“Sen…” dedi ama gerisi gelmedi. Kelime boğazında takıldı. Aral’a bakıyordu ama gözlerinin önünde gördüğü şey, onun tanıdığı dost değildi.
Dizlerinin bağı çözüldü.
Ellerini bacaklarının üstüne bastırdı, sanki orada biriken öfkeyi, şaşkınlığı ve ihanetin ağırlığını durdurabilecekmiş gibi.
Bakışları, maskenin kenarına odaklanmıştı. Sanki bu anı uzun zamandır bekliyormuş gibi, fısıltı ile sert bir ton arasında kalan bir sesle söyledi:
— Bingo.
Maskenin tokası çözüldü. Yavaşça kalktığında, Mehram’ın gözleri büyüdü; sanki karşısındaki yüz, beyninde yıllardır kapalı duran bir kapıyı tek darbede açmıştı. Nefesi hızlandı, boğazı düğümlendi.
“Hayır…” diye geçirdi içinden, ama kelimeler dudaklarından çıkmadı. O an, zaman sanki ağır çekime geçti. Rüzgârın uğultusu bile bu tanıma anının önünde sustu. Aral’ın gözleri parlıyordu; onun için bu, sadece bir zafer anıydı. Ama Mehram… O, çok daha fazlasını görmüştü. Bu değildi. Bu, tanıdığı kişi olamazdı. Âmâ gözleri yalan söylemiyordu. Ve en kötüsü, Aral da söylemiyordu.
Aral Sadece hafif bir tebessümle geri adım attı, karanlığın içine karıştı.
Ama artık oyun bitmişti. Kim olduğunu biliyorlardı. Ve bu, gecenin en büyük yarasıydı.
Evin kapısı açıldığında içeriden hâlâ barut kokusu geliyordu. Sessizlik… O sessizlik, duvarlara kazınmış bir çığlık gibiydi.
Mehram adımlarını ağır ağır attı. Yanında iki koruma, arkasında Elçi, Eflal, Alaca ve İskender.
Herkesin yüzünde aynı donuk ifade vardı — korku, endişe ve bir ihtimal umut.
Koridorun ucunda, yarı açık kapının ardında gördü onları.
Alparslan… Annesi… Kanın içinde, birbirlerine çok yakın, ama artık sonsuz bir uzaklıkta yatıyorlardı.
Bir zamanlar evin ortasında yankılanan kahkahalar, artık yerini o ağır ölüm sessizliğine bırakmıştı.
Mehram’ın nefesi boğazında düğümlendi. Adım atmak istedi ama dizleri titredi. Koruma kolundan tutmak istedi, ama o elin sıcaklığını hissetmiyordu bile.
Yavaşça çömeldi, kanın üzerine değil, hemen yanına… Bir damla kan yere düştü. Koyu kırmızı, parkenin üzerinde yavaşça yayıldı. Mehram o an kendi nefesini duydu; hızlı, düzensiz ve boğuk.
"Artık bitti," dedi annesine, daha çok kendine söylüyormuş gibi. "Kimse size dokunamayacak. Ben buradayım."
Korumanın biri sessizce salona girdi, yerdeki kan izlerini temizlemek için malzemeler getirdi. Ama Mehram izin vermedi. “Bırakın,” dedi, gözleri yerdeki lekelerde. “Bunları ben silerim.”
Elini beze bastırdı, kanı ovaladıkça içindeki öfke büyüyordu. Her leke, her iz, zihninde daha büyük bir intikam yemini hâline geliyordu.
Titreyen elleriyle babasının yüzünden kanı sildi, annesinin parmaklarını tuttu.
“Anne…” diye fısıldadı, dudakları zorla hareket ediyordu. “Baba… Buradayım…”
Ama cevap gelmedi.
Omuzları ağır ağır çökerken, zihninde birden o sahneler çaktı:
Aral’la okul bahçesindeki şakalaşmalar…
Kütüphanede gizli notları okurken paylaştıkları gülüşler…
O omzuna dostça vurduğu anlar… “Kardeşim” deyişleri…
Ve şimdi… Hepsi zehirli bir yalanın içinde.
Gözlerinden yaşlar akarken dişlerini sıktı. Elleriyle dizlerini kavradı, sanki yer çekimi onu toprağın içine çekiyormuş gibi.
Başını öne eğdi, boğuk bir sesle konuştu:
“Bunu… Aral yaptı.” Sesinde nefretle karışık bir hüzün vardı.
Başını kaldırdı, gözleri kan çanağı gibiydi.
“Lanet olası… En yakın arkadaşım… Meğer düşmanım…” dedi. “Bu nasıl bir düzen? Bu nasıl bir oyun, kahrolsun hepsi!”
Eflal bir adım geri çekildi, gözleri büyümüştü. Alaca’nın dudakları aralandı ama tek kelime çıkmadı.
İkisi de Aral’ın adını duyduğunda donup kaldı. O an, her şeyin anlamı değişmişti.
İskender yumruklarını sıktı, Elçi ise sessizce Mehram’ın omzuna dokunarak onu ayakta tutmaya çalıştı.
Koruma, “Gelmeniz lazım…” diye fısıldadı, ama Mehram yerinden kıpırdamıyordu.
O an, dünyası yıkılmış, nefesi kesilmiş, dostluk dediği her şey paramparça olmuştu.
Gökyüzü, sanki toprağa düşen her damla acıyı daha da derinleştirmek ister gibi, ağır ve kurşuni bulutlarla kaplıydı. Hafif bir rüzgâr, mezarlığın çıplak ağaçlarının dallarını usulca titretiyor, çıtırdayan yaprakların sesi insan kalbine saplanan ince bir bıçak gibi yankılanıyordu.
Siyah takım elbiseler içinde, omuzları dimdik ama gözleri yorgun bir kalabalık… Arka sırada sessizce bekleyen uzun boylu korumalar, camları siyah filmle kaplı ağır arabalar… Havanın soğuğu, insanların nefeslerinden yükselen buharla birlikte törenin üzerine çökmüş derin bir sessizlikle birleşiyordu.
Alparslan ve annesinin fotoğrafları, çerçevelerinin içinden gülümseyen iki yüz olarak, mezar başında yan yana duruyordu. Fotoğrafların altına bırakılmış kırmızı karanfiller, hafif rüzgârla yana devriliyor, toprağın üzerine düşen bir damla yağmurla karışıyordu.
Mehram, tabutların başında hareketsiz duruyordu. Siyah ceketinin yakasında babasının ve annesinin küçücük siyah-beyaz birer resmi vardı. Gözleri donuktu, sanki bakıyor ama hiçbir şeyi görmüyordu. Yanında Eflal, sessizce duruyor, varlığıyla ona tutunması için görünmez bir bağ kurmaya çalışıyordu. Eflal ‘in parmakları, soğuktan ve gerginlikten birbirine kenetlenmişti ama Mehram’ın koluna değmeye cesaret edemiyordu.
Dualar okundu, imamın sesi dalgalı rüzgârın içinde kaybolup gitti. Toprak atıldığında çıkan o tok ses, orada bulunan herkesin içine işledi. Her kürek darbesi, sanki kalplerden bir parça koparıyordu.
Tören bittiğinde, insanlar ağır ağır dağıldı. Siyah araçlar birer birer uzaklaştı. Mehram, kimseye tek kelime etmeden, sessizce mezarlıktan ayrıldı. Bir süre araba sürdü, sonra yolu denize bakan yüksek bir uçurumun kenarında son buldu. Motor sustuğunda, yalnızca dalgaların kayalara çarpan uğultusu kaldı.
Gökyüzü koyu griydi. Ufuk çizgisinde güneşin solgun ışığı, bulutların arasından güçlükle sızıyordu. Rüzgâr, denizden tuzlu bir koku getiriyor, saçlarını savuruyordu. Mehram, ellerini ceplerine sokmuş, gözlerini derin sulara dikmişti. O sular, ona hem babasını hem de annesini alıp giden karanlık düzeni hatırlatıyordu.
Bir süre sonra, ayak sesleri duyuldu. Arkasında Rami ve Vefa belirdi. Sessizce yaklaştılar, hiçbir şey demeden yan yana durdular.
Vefa, gözlerini ufuktan ayırmadan, kısık bir sesle konuştu:
— "Bazen, bazı saatler… Tam ortasında kırılır hayatın. Ne ileri gider, ne geri döner."
Rami, cebinden eski, çatlak camlı bir cep saati çıkardı. Zinciri hafifçe sallandı, metalin soğuk parıltısı gri ışıkta titredi. Saatin akrebi ve yelkovanı aynı yerde durmuştu.
Rami, elini uzatarak Mehram’a verdi:
— "Bunu hep yanımda taşıdım. O gün kırıldı. Zaman benim için o günden beri durdu"
Mehram, saate baktı. Zaman, tam da acının başladığı yerde durmuş gibiydi. Avuçlarında tuttuğu o soğuk metal, birden ağırlaştı. Yutkundu, göz kapakları titredi. Rüzgâr, sessizliği bölerken, onun dudaklarından yalnızca bir cümle döküldü:
— "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."
Ve o an, dalgaların sesi, rüzgârın uğultusu ve kırık bir saatin suskunluğu, üç ayrı ağıt gibi üst üste bindi.
Bahçeli, yüksek duvarlarla çevrili yeni evin önünde gece boyunca projektörler yanıyordu. Bahçede sessizce devriye gezen gölgeler, siyah takım elbiseleri içinde korumalardı. Şehrin gürültüsü buraya ulaşmıyordu. Her şey dışarıdan bakıldığında güvenliydi, ama içeride başka bir savaş başlamak üzereydi.
Loş ışıkta, gri perdelerin arkasında gizlenen Grihat Masası…
Masada sandalye, tam ortada ağır bir Türk bayrağı…
Arka duvarda, gölgesini bile sert gösteren lambaderin sarı ışığı altında, devletin en gizli planlarının haritaları seriliydi. Bu masa, yalnızca devleti kötülükten temizleyecek değil; bir neslin geleceğini yeniden yazacak kararların masasıydı.
Mehram sabah erkenden odaya girdi. Sandalyeler boştu, toplantı henüz başlamamıştı. Masanın başına oturdu. Elinde, eski ve yıpranmış bir fotoğraf…
Fotoğrafta Alparslan, annesi, babası ve çocuk Mehram gülüyordu. Eski evin ahşap balkonunda, güneşin altında çekilmiş bir an. Çocuk kahkahaları, soba çıtırtıları, yemek kokusu…
O anlar sanki hâlâ burnundaydı.
Ama o mermi sesi…
Kulağında yankılanan, hayatını ikiye ayıran o tek ses.
Ve hemen ardından gördüğü kan… O koku… O soğuk.
Mehram’ın parmakları titredi, fotoğrafı masaya bıraktı.
Odanın penceresinden dışarı baktı. Bahçenin sonundaki uçurumun kenarı gece karanlığında bile seçilebiliyordu. Derin bir nefes aldı. Sanki bütün yükü oraya taşımak ister gibi ağır adımlarla yürüdü.
Ay ışığı yüzünü solgun bir maviye boyarken, gözleri doldu.
Kendini boşluğa bırakırsa… Belki her şey bitecekti.
Belki de o ses, o koku, o kan, o bakış… Hepsi susacaktı.
Uçurumun kenarında rüzgâr daha sert esmeye başlamıştı. Dalgaların kayalara çarpan uğultusu, gökyüzünden süzülen ay ışığıyla birleşiyor, gecenin sessizliğini ürpertici bir yankıya dönüştürüyordu. Mehram gözlerini kapadı. Kafasının içinde hâlâ barut kokusu, hâlâ cam kırıklarının sesi vardı.
Ama o sessizliğin tam ortasında bir ses duydu.
İçinde, derinlerden gelen bir ses…
“Seni seviyorum, Mehram…”
Eflal ‘in sesiydi bu. İncecik, ama kalbine saplanan bir hançer gibi derin.
Mehram’ın dudakları kıpırdadı, kelimeler dudaklarından yanık bir itiraf gibi döküldü:
“Ah Eflal… Ah… Eflal. Adın gibi, ben sende bir yara olarak kalacağım.”
Birden, gözlerinin önünden bir ışık parladı.
Bir flashback.
O gece… Gökyüzünde dilek fenerlerini uçurdukları o gece.
Eflal ‘in gözleri ışıklarla parlıyordu. Ellerini göğe açıp fenerin arkasından bakarken gülümsemişti.
“Ben buradayım,” demişti Mehram gece sessizce.
“Ve eğer bir daha fener yakarsan… Yalnız olmayacaksın.”
O söz, şimdi Mehram’ın zihninde çınlıyordu.
Kalbi sıkıştı.
Gökyüzüne baktı.
O fenerlerin ışığını görür gibi oldu, rüzgârın uğultusu arasında Eflal ‘in gülüşü duyuldu.
Bir damla yaş gözlerinden süzüldü.
Dudaklarından neredeyse fısıltıya dönüşmüş bir söz döküldü:
“Bir gün… Bunları birine anlatacaksın. Ama benden başkasına değil… Peki, eflal kime anlatacaktı, benden başka kime?"
Ay ışığı, gözlerinden süzülen yaşla birleşip parladı.
Adımlarını uçurumun kıyısına doğru attı.
Ayakuçları kayalığın kenarında durdu.
Rüzgârın uğultusu arttı, dalgalar köpürüp kayalara çarptı.
Zaman ağırlaştı.
Cebinden çıkardığı Rami Vefadan kalma kırık saat gibi onun için de zaman durmuştu artık.
Kendine iyi bak vişne kraliçesi, çünkü ben beceremedim. “Uzakta, bahçedeki Grihat Masası hâlâ boş duruyordu. Masada tek bir bayrak, loş lambanın altında sessizce dalgalanır gibi titriyordu… Sanki bekleyen biri varmış gibi.”
O an… Bir adım attı.
Ve...
Bu hikâyede benimle yürüyen, her bölümde yanımda olan ve güzel yorumlarıyla destek veren herkese gönülden teşekkür ederim.
Şimdi son sayfaya geldik… Ama biliyorum ki bu hikâyeyi bitirdiğinizde, kendinizi yeniden ilk sayfalarda bulacak, o anıları özleyeceksiniz. Çünkü bazı hikâyeler bittiğinde değil, özlendiğinde yeniden başlar. 🤍
BÖLÜM 15: YENİ GRİHAT "Küllerden doğan sadece Anka kuşu değildir."
Elçi arkadaki arabaları atlatmış Alparslan’ın evine doğru hızla ilerlerken o arada evin içinde ağır bir sessizlik vardı. Salonun loş ışıkları duvarlara uzun, yorgun gölgeler vuruyor, duvardaki eski saat tik taklarıyla zamanı ağırlaştırıyordu. İskender, masanın kenarında oturmuş, önündeki harita yığınlarına bakıyordu. Parmaklarıyla çenesini ovarken gözleri uzak bir noktaya kilitlenmişti. Alparslan pencere kenarında, ince belli bardakta çayını yudumluyor, perdenin arasından sokak lambasının titrek ışığını seyrediyordu. Mutfak kapısında beliren eşi, elinde bulaşık bezini tutuyor, hafif bir tebessümle “Çay ister misiniz?” diye sorduğunda, dışarıdan ince bir rüzgâr uğultusu duyuldu.
Rüzgâr değildi.
İskender’in kaşları hafifçe çatıldı. Alparslan’ın eli, bardağı dudaklarına götürmeden durdu. O uğultu, sokaktan gelen bir lastik sürtünmesi… Ardından, aniden, keskin bir fren sesi.
Sokakta metalin sertçe kapanma sesi duyuldu. Ardından, ayak sesleri.
Hızlı. Kararlı. Yaklaşıyorlardı.
İskender tam “Eğilin!” diye bağıracakken, evin ön cephesini bir kurşun yağmuru parçaladı.
Camlar patladı. Çerçeveler, binlerce keskin bıçak gibi havada savruldu.
Evin içi bir anda tozla kaplandı. Perdeler kopup uçtu. Masa devrildi, çay bardakları yere düşüp paramparça oldu. Evin köşesindeki eski dolap, kurşunların darbeleriyle geri geri sarsıldı. Duvardaki fotoğraflar birer birer yere çakıldı.
Alparslan’ın eşi çığlık attı, ama sesinin yarısı toz ve barut kokusunun içinde kayboldu. İskender, koltuğu devirmiş, kadını yere yatırmıştı. “Kafanı kaldırma!” diye hırladı.
Dışarıda, siyah maskeli adam…
Karanlığın içinden, evin içine soğuk bakışlarını gönderir gibi hedef alıyordu. Yanında iki adam daha vardı. Ellerindeki silahların namlularından çıkan alevler, gecenin içine kısa patlamalar gibi parlıyordu.
Kurşunlar, duvarın sıvasını lime lime etti. Raflardan kitaplar yere düştü, kâğıt sayfaları havada uçarak toz bulutuna karıştı.
İskender, yerde sürünerek kanepe arkasına geçti. Alparslan, diğer köşeden pencerenin yanına yaklaştı. Hafifçe perdeyi aralayıp baktığında, maskeli adamın tam karşı kaldırımda durduğunu gördü. Gözleri, boş bir siyah camın ardında saklıydı ama o bakışın soğukluğu iliklerine kadar işlemişti.
Birden, daha ağır bir silah sesi duyuldu. Sanki yer sarsıldı. Arka bahçe kapısı gürültüyle açıldı. İçeriden gelen rüzgâr, toz bulutunu savurdu. Ev artık dört bir yandan kuşatılmıştı.
İskender dişlerini sıktı.
“Bu sadece gözdağı değil…” diye mırıldandı. “Bizi susturmaya geldiler.”
Tam o anda, mutfağın camı büyük bir gürültüyle içeri patladı. Bir el bombası yuvarlandı.
Zaman, ağır çekime girdi.
Alparslan’ın eşi donup kalmıştı. İskender, yıldırım gibi ileri atıldı. El bombasını yakalayıp, mutfağın arka penceresinden fırlattı. Saniyeler sonra dışarıda kulakları sağır eden bir patlama yankılandı. Şok dalgası evi titretirken, tavandaki avize yerinden kopup yere çakıldı.
Tozun, barut kokusunun ve kaosun ortasında…
Maskeli adam hâlâ oradaydı. Kurşunların arasından ağır adımlarla yürüyordu. Sanki zamanı kontrol ediyordu. Gözleri, evin içine bakan siyah bir boşluk gibi, hiç kırpılmadan hedefe kilitlenmişti.
İskender’in elindeki tabancanın tetiği gerildi. O an, gece bambaşka bir savaşa dönüşmek üzereydi.
Evin önüne siyah aracın ani fren sesi, sokakta yankılandı. Metalin tiz çığlığı, çatışma seslerinin üzerine bindi. Toz bulutunun içinden farlar parladı, kapılar hızla açıldı. Elçi, daha arabadan iner inmez silahını çekmişti. Arka kapıdan inen Mehram, nefesini bile tutmadan çömeldi, gözleri hemen çatışma hattını taradı. Alaca ve Eflal’i kollarından tutup kapının güvenli köşesine çekti.
Kurşun sesleri hâlâ duvarları dövüyor, içerideki barut kokusu sokağa taşıyordu. Ev, her mermiyle biraz daha yıkılıyormuş gibi gıcırdıyor, sıvalar tavandan dökülüyordu.
“Mehram! Soldan giriyoruz!” diye bağırdı Elçi, işaret parmağıyla bahçenin yan kapısını göstererek.
Bahçeye adım attıklarında ayaklarının altında kırılmış camlar ve devrilmiş saksılar çıtırdadı. Kapıdan girdikleri an, içerideki cehennemin sıcaklığı yüzlerine vurdu. Toz, duman ve barutun boğucu karışımı ciğerlerine doldu.
Salonun ortasında Alparslan, göğsünden kan sızan bir şekilde dizlerinin üzerine çökmüş, yanında eşi titreyen elleriyle ona sarılmıştı. Maskeli adam, tam karşılarında, tabancasının namlusu hâlâ duman tütüyordu.
Bir saniyelik sessizlik…
Sonra o saniye, ölümün kendisi oldu.
Maskeli adam, soğukkanlı bir hareketle silahını Alparslan’ın eşine doğrulttu. Tetiğe basıldı.
Kısa, acımasız bir patlama.
Evin içindeki zaman, bu sesle durdu.
“Yapma!” diye haykırdı Mehram, ama sesi kurşunun önüne geçemedi.
Maskeli adam, öldürdüğü iki bedenin üzerine bakmadan geri çekildi. Elini havaya kaldırıp, arka tarafta mevzilenen adamlarına sert bir işaret yaptı:
“Çekiliyoruz.”
O an Mehram’ın gözleri karardı. Boğazında yanık bir metal tadı, kulaklarında sadece kanın uğultusu vardı. Silahını kavrayıp fırladı. Toz bulutunun içinde maskeli adamı takip etmeye başladı.
Koridorlar dar, ışıklar sönük, yerde devrilmiş mobilyalar ve parçalanmış çerçeveler vardı. Ayak sesleri yankılanıyor, maskeli adamın botlarının ritmi ona yol gösteriyordu. Her dönüşte gölgesi kısa bir an görünüyor, sonra tekrar kayboluyordu.
Mehram nefes nefese, ama gözlerini hiç kırpmadan izini sürdü. Kapıdan çıkıp arka bahçeye vardığında, ay ışığında maskeli adam bir an durdu.
Elini maskesine götürdü. Parmakları yavaşça kenarından tuttu. Maskenin altından çıkan yüz…
Aral’dı.
Gözleri, o tanıdık ama şimdi tamamen yabancı bakışlarla Mehram’a kilitlendi. Soğuk, Hesaplı. Ve ihanetin kendisi.
Mehram’ın zihni bir an boşaldı. Sanki beyni, gördüğü görüntüyü kabul etmemek için direndi. Gözleri Aral’ın yüzünde, dudaklarından çıkan kelimede, bakışındaki rahatlıkta asılı kaldı. İçinde bir yerden —gürültüsüz ama yakıcı— bir şey koptu.
Aral’ın okul bahçesindeki gülüşü geldi gözünün önüne.
Kantin sırasında omzuna dokunup şaka yaptığı an.
Birlikte dalga geçtikleri, sırlarını paylaştıkları o küçük anlar…
Hepsi, tek tek, birer cam parçası gibi zihninde yere düştü.
Ve her biri batıyordu.
“Sen…” dedi ama gerisi gelmedi. Kelime boğazında takıldı. Aral’a bakıyordu ama gözlerinin önünde gördüğü şey, onun tanıdığı dost değildi.
Dizlerinin bağı çözüldü.
Ellerini bacaklarının üstüne bastırdı, sanki orada biriken öfkeyi, şaşkınlığı ve ihanetin ağırlığını durdurabilecekmiş gibi.
Bakışları, maskenin kenarına odaklanmıştı. Sanki bu anı uzun zamandır bekliyormuş gibi, fısıltı ile sert bir ton arasında kalan bir sesle söyledi:
— Bingo.
Maskenin tokası çözüldü. Yavaşça kalktığında, Mehram’ın gözleri büyüdü; sanki karşısındaki yüz, beyninde yıllardır kapalı duran bir kapıyı tek darbede açmıştı. Nefesi hızlandı, boğazı düğümlendi.
“Hayır…” diye geçirdi içinden, ama kelimeler dudaklarından çıkmadı. O an, zaman sanki ağır çekime geçti. Rüzgârın uğultusu bile bu tanıma anının önünde sustu. Aral’ın gözleri parlıyordu; onun için bu, sadece bir zafer anıydı. Ama Mehram… O, çok daha fazlasını görmüştü. Bu değildi. Bu, tanıdığı kişi olamazdı. Âmâ gözleri yalan söylemiyordu. Ve en kötüsü, Aral da söylemiyordu.
Aral Sadece hafif bir tebessümle geri adım attı, karanlığın içine karıştı.
Ama artık oyun bitmişti. Kim olduğunu biliyorlardı. Ve bu, gecenin en büyük yarasıydı.
Evin kapısı açıldığında içeriden hâlâ barut kokusu geliyordu. Sessizlik… O sessizlik, duvarlara kazınmış bir çığlık gibiydi.
Mehram adımlarını ağır ağır attı. Yanında iki koruma, arkasında Elçi, Eflal, Alaca ve İskender.
Herkesin yüzünde aynı donuk ifade vardı — korku, endişe ve bir ihtimal umut.
Koridorun ucunda, yarı açık kapının ardında gördü onları.
Alparslan… Annesi… Kanın içinde, birbirlerine çok yakın, ama artık sonsuz bir uzaklıkta yatıyorlardı.
Bir zamanlar evin ortasında yankılanan kahkahalar, artık yerini o ağır ölüm sessizliğine bırakmıştı.
Mehram’ın nefesi boğazında düğümlendi. Adım atmak istedi ama dizleri titredi. Koruma kolundan tutmak istedi, ama o elin sıcaklığını hissetmiyordu bile.
Yavaşça çömeldi, kanın üzerine değil, hemen yanına… Bir damla kan yere düştü. Koyu kırmızı, parkenin üzerinde yavaşça yayıldı. Mehram o an kendi nefesini duydu; hızlı, düzensiz ve boğuk.
"Artık bitti," dedi annesine, daha çok kendine söylüyormuş gibi. "Kimse size dokunamayacak. Ben buradayım."
Korumanın biri sessizce salona girdi, yerdeki kan izlerini temizlemek için malzemeler getirdi. Ama Mehram izin vermedi. “Bırakın,” dedi, gözleri yerdeki lekelerde. “Bunları ben silerim.”
Elini beze bastırdı, kanı ovaladıkça içindeki öfke büyüyordu. Her leke, her iz, zihninde daha büyük bir intikam yemini hâline geliyordu.
Titreyen elleriyle babasının yüzünden kanı sildi, annesinin parmaklarını tuttu.
“Anne…” diye fısıldadı, dudakları zorla hareket ediyordu. “Baba… Buradayım…”
Ama cevap gelmedi.
Omuzları ağır ağır çökerken, zihninde birden o sahneler çaktı:
Aral’la okul bahçesindeki şakalaşmalar…
Kütüphanede gizli notları okurken paylaştıkları gülüşler…
O omzuna dostça vurduğu anlar… “Kardeşim” deyişleri…
Ve şimdi… Hepsi zehirli bir yalanın içinde.
Gözlerinden yaşlar akarken dişlerini sıktı. Elleriyle dizlerini kavradı, sanki yer çekimi onu toprağın içine çekiyormuş gibi.
Başını öne eğdi, boğuk bir sesle konuştu:
“Bunu… Aral yaptı.” Sesinde nefretle karışık bir hüzün vardı.
Başını kaldırdı, gözleri kan çanağı gibiydi.
“Lanet olası… En yakın arkadaşım… Meğer düşmanım…” dedi. “Bu nasıl bir düzen? Bu nasıl bir oyun, kahrolsun hepsi!”
Eflal bir adım geri çekildi, gözleri büyümüştü. Alaca’nın dudakları aralandı ama tek kelime çıkmadı.
İkisi de Aral’ın adını duyduğunda donup kaldı. O an, her şeyin anlamı değişmişti.
İskender yumruklarını sıktı, Elçi ise sessizce Mehram’ın omzuna dokunarak onu ayakta tutmaya çalıştı.
Koruma, “Gelmeniz lazım…” diye fısıldadı, ama Mehram yerinden kıpırdamıyordu.
O an, dünyası yıkılmış, nefesi kesilmiş, dostluk dediği her şey paramparça olmuştu.
Gökyüzü, sanki toprağa düşen her damla acıyı daha da derinleştirmek ister gibi, ağır ve kurşuni bulutlarla kaplıydı. Hafif bir rüzgâr, mezarlığın çıplak ağaçlarının dallarını usulca titretiyor, çıtırdayan yaprakların sesi insan kalbine saplanan ince bir bıçak gibi yankılanıyordu.
Siyah takım elbiseler içinde, omuzları dimdik ama gözleri yorgun bir kalabalık… Arka sırada sessizce bekleyen uzun boylu korumalar, camları siyah filmle kaplı ağır arabalar… Havanın soğuğu, insanların nefeslerinden yükselen buharla birlikte törenin üzerine çökmüş derin bir sessizlikle birleşiyordu.
Alparslan ve annesinin fotoğrafları, çerçevelerinin içinden gülümseyen iki yüz olarak, mezar başında yan yana duruyordu. Fotoğrafların altına bırakılmış kırmızı karanfiller, hafif rüzgârla yana devriliyor, toprağın üzerine düşen bir damla yağmurla karışıyordu.
Mehram, tabutların başında hareketsiz duruyordu. Siyah ceketinin yakasında babasının ve annesinin küçücük siyah-beyaz birer resmi vardı. Gözleri donuktu, sanki bakıyor ama hiçbir şeyi görmüyordu. Yanında Eflal, sessizce duruyor, varlığıyla ona tutunması için görünmez bir bağ kurmaya çalışıyordu. Eflal ‘in parmakları, soğuktan ve gerginlikten birbirine kenetlenmişti ama Mehram’ın koluna değmeye cesaret edemiyordu.
Dualar okundu, imamın sesi dalgalı rüzgârın içinde kaybolup gitti. Toprak atıldığında çıkan o tok ses, orada bulunan herkesin içine işledi. Her kürek darbesi, sanki kalplerden bir parça koparıyordu.
Tören bittiğinde, insanlar ağır ağır dağıldı. Siyah araçlar birer birer uzaklaştı. Mehram, kimseye tek kelime etmeden, sessizce mezarlıktan ayrıldı. Bir süre araba sürdü, sonra yolu denize bakan yüksek bir uçurumun kenarında son buldu. Motor sustuğunda, yalnızca dalgaların kayalara çarpan uğultusu kaldı.
Gökyüzü koyu griydi. Ufuk çizgisinde güneşin solgun ışığı, bulutların arasından güçlükle sızıyordu. Rüzgâr, denizden tuzlu bir koku getiriyor, saçlarını savuruyordu. Mehram, ellerini ceplerine sokmuş, gözlerini derin sulara dikmişti. O sular, ona hem babasını hem de annesini alıp giden karanlık düzeni hatırlatıyordu.
Bir süre sonra, ayak sesleri duyuldu. Arkasında Rami ve Vefa belirdi. Sessizce yaklaştılar, hiçbir şey demeden yan yana durdular.
Vefa, gözlerini ufuktan ayırmadan, kısık bir sesle konuştu:
— "Bazen, bazı saatler… Tam ortasında kırılır hayatın. Ne ileri gider, ne geri döner."
Rami, cebinden eski, çatlak camlı bir cep saati çıkardı. Zinciri hafifçe sallandı, metalin soğuk parıltısı gri ışıkta titredi. Saatin akrebi ve yelkovanı aynı yerde durmuştu.
Rami, elini uzatarak Mehram’a verdi:
— "Bunu hep yanımda taşıdım. O gün kırıldı. Zaman benim için o günden beri durdu"
Mehram, saate baktı. Zaman, tam da acının başladığı yerde durmuş gibiydi. Avuçlarında tuttuğu o soğuk metal, birden ağırlaştı. Yutkundu, göz kapakları titredi. Rüzgâr, sessizliği bölerken, onun dudaklarından yalnızca bir cümle döküldü:
— "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."
Ve o an, dalgaların sesi, rüzgârın uğultusu ve kırık bir saatin suskunluğu, üç ayrı ağıt gibi üst üste bindi.
Bahçeli, yüksek duvarlarla çevrili yeni evin önünde gece boyunca projektörler yanıyordu. Bahçede sessizce devriye gezen gölgeler, siyah takım elbiseleri içinde korumalardı. Şehrin gürültüsü buraya ulaşmıyordu. Her şey dışarıdan bakıldığında güvenliydi, ama içeride başka bir savaş başlamak üzereydi.
Loş ışıkta, gri perdelerin arkasında gizlenen Grihat Masası…
Masada sandalye, tam ortada ağır bir Türk bayrağı…
Arka duvarda, gölgesini bile sert gösteren lambaderin sarı ışığı altında, devletin en gizli planlarının haritaları seriliydi. Bu masa, yalnızca devleti kötülükten temizleyecek değil; bir neslin geleceğini yeniden yazacak kararların masasıydı.
Mehram sabah erkenden odaya girdi. Sandalyeler boştu, toplantı henüz başlamamıştı. Masanın başına oturdu. Elinde, eski ve yıpranmış bir fotoğraf…
Fotoğrafta Alparslan, annesi, babası ve çocuk Mehram gülüyordu. Eski evin ahşap balkonunda, güneşin altında çekilmiş bir an. Çocuk kahkahaları, soba çıtırtıları, yemek kokusu…
O anlar sanki hâlâ burnundaydı.
Ama o mermi sesi…
Kulağında yankılanan, hayatını ikiye ayıran o tek ses.
Ve hemen ardından gördüğü kan… O koku… O soğuk.
Mehram’ın parmakları titredi, fotoğrafı masaya bıraktı.
Odanın penceresinden dışarı baktı. Bahçenin sonundaki uçurumun kenarı gece karanlığında bile seçilebiliyordu. Derin bir nefes aldı. Sanki bütün yükü oraya taşımak ister gibi ağır adımlarla yürüdü.
Ay ışığı yüzünü solgun bir maviye boyarken, gözleri doldu.
Kendini boşluğa bırakırsa… Belki her şey bitecekti.
Belki de o ses, o koku, o kan, o bakış… Hepsi susacaktı.
Uçurumun kenarında rüzgâr daha sert esmeye başlamıştı. Dalgaların kayalara çarpan uğultusu, gökyüzünden süzülen ay ışığıyla birleşiyor, gecenin sessizliğini ürpertici bir yankıya dönüştürüyordu. Mehram gözlerini kapadı. Kafasının içinde hâlâ barut kokusu, hâlâ cam kırıklarının sesi vardı.
Ama o sessizliğin tam ortasında bir ses duydu.
İçinde, derinlerden gelen bir ses…
“Seni seviyorum, Mehram…”
Eflal ‘in sesiydi bu. İncecik, ama kalbine saplanan bir hançer gibi derin.
Mehram’ın dudakları kıpırdadı, kelimeler dudaklarından yanık bir itiraf gibi döküldü:
“Ah Eflal… Ah… Eflal. Adın gibi, ben sende bir yara olarak kalacağım.”
Birden, gözlerinin önünden bir ışık parladı.
Bir flashback.
O gece… Gökyüzünde dilek fenerlerini uçurdukları o gece.
Eflal ‘in gözleri ışıklarla parlıyordu. Ellerini göğe açıp fenerin arkasından bakarken gülümsemişti.
“Ben buradayım,” demişti Mehram gece sessizce.
“Ve eğer bir daha fener yakarsan… Yalnız olmayacaksın.”
O söz, şimdi Mehram’ın zihninde çınlıyordu.
Kalbi sıkıştı.
Gökyüzüne baktı.
O fenerlerin ışığını görür gibi oldu, rüzgârın uğultusu arasında Eflal ‘in gülüşü duyuldu.
Bir damla yaş gözlerinden süzüldü.
Dudaklarından neredeyse fısıltıya dönüşmüş bir söz döküldü:
“Bir gün… Bunları birine anlatacaksın. Ama benden başkasına değil… Peki, eflal kime anlatacaktı, benden başka kime?"
Ay ışığı, gözlerinden süzülen yaşla birleşip parladı.
Adımlarını uçurumun kıyısına doğru attı.
Ayakuçları kayalığın kenarında durdu.
Rüzgârın uğultusu arttı, dalgalar köpürüp kayalara çarptı.
Zaman ağırlaştı.
Cebinden çıkardığı Rami Vefadan kalma kırık saat gibi onun için de zaman durmuştu artık.
Kendine iyi bak vişne kraliçesi, çünkü ben beceremedim. “Uzakta, bahçedeki Grihat Masası hâlâ boş duruyordu. Masada tek bir bayrak, loş lambanın altında sessizce dalgalanır gibi titriyordu… Sanki bekleyen biri varmış gibi.”
O an… Bir adım attı.
Ve...