BÖLÜM 11: (Devamı) GRİHAT'IN GİZİ "Bazı masalar dağılmaz, sadece karanlığa gömülür."

Gece – Mehram’ın Evi / “Saklı Tel”

Ev sessizdi. Sokaktan içeri sızan rüzgâr, perdeleri dalgalandırıyor, sanki zamanı da içeri taşıyordu. Mehram sessizce içeri süzüldü. Yarışma için döndüğü belli olmasın ister gibi, ayaklarının ucuna basa basa geçti koridoru. Aklında tek bir şey vardı: Gitar. Âmâ o sıradan bir enstrüman değildi. Babasıyla arasında kelimelerle kurulmamış tek bağ. Evde herkes odasındaydı. Kendi odasına gitmedi. Yavaşça, yıllardır açılmayan o eski dolaba yürüdü. Ahşap çekmeceyi sessizce açtı. Tozlu bezlerin altında, zamanın bile sesini kıstığı bir kutu duruyordu. Ellerini uzattı. Kutuyu açarken nefesi bile yavaşladı. Ve işte oradaydı. Parmakları hafifçe tellerin üzerine dokunduğunda, sanki kalbinde eski bir ezgi çalmaya başladı.

> “Baba…” ,dedi sessizce.

“Bu kez… Birlikte çıkıyoruz sahneye. Sesin değil ama gölgen benimle olsun.”

Mutfakta hafif kahkaha sesleri vardı. Mehram, gitarı yatağının altına saklamış, üzerine eski bir örtü örtmüştü. Yemek masasında annesi ve babası oturuyordu. Herkes alışılmış rutinlerde. Âmâ Mehram’ın içinde, kıpır kıpır bir telaş vardı.

> “Yarın yarışma varmış,” dedi annesi.

“Ne yapacaksın? Seyirci misin, jüri mi, yoksa yine kaçışta mısın?”

Babası hafifçe güldü. Mehram başını eğdi. Sonra beklenmedik bir dürüstlükle konuştu:

> “Katılıyorum. Solo olarak.”

Bir sessizlik oldu. Annesi elindekileri bıraktı.

> “Sen… Kendi isteğinle mi? Hani kalabalıklar, hani sahne korkun?”

> “Bu kez… Başka,” dedi Mehram.

“Bu kez içimden bir ses, ‘çık’ dedi.”

Babası göz ucuyla baktı ona.

O bakışta biraz merak, biraz tedirginlik, biraz da geçmişin yankısı vardı.> “Hangi gitarla çalacaksın?” diye sordu. Sesi yumuşaktı ama içinde test eden bir ton vardı.

 

 

Mehram bir an duraksadı> “Seninkini…” dedi sonra. Eğer izin verirsen. Bir başka sessizlik. Âmâ bu defa daha derin. Bir geçmişle, bir gururla, bir buruklukla örülmüş bir an. Babası sandalyesinden kalkmadı. Âmâ başını hafifçe salladı.> “Kırılmadıysa hala… Akortları bozulmuştur seni yarı yolda bırakır. "Annesi gözlerini kaçırdı, belki nemlenmesin diye. Ve o an Mehram biliyordu: Sadece bir yarışmaya değil… Kendine, geçmişine, babasına ve ilk defa korkmadan bir “Ben’e adım atıyordu.

 

Gece – Mehram’ın Odası / “Söylenmeyen Ezgi”

Yemekten sonra ev sessizleşmişti. Herkes kendi köşesine çekilmiş, günün yorgunluğunu bırakacak bir sessizlik arıyordu. Mehram odasına çekildiğinde gözleri hemen yatağın altına kaydı. Yavaşça diz çöktü. Örtüyü kaldırdı. Gitar hâlâ oradaydı. Tozlanmamıştı. Çizilmemişti. Sapasağlamdı. Avuçlarını tellerin üzerine bıraktı tanıdık tını, daha dokunmadan bile içine işliyordu. Ama zihninde hâlâ babasının birkaç dakika önce söylediği cümle çınlıyordu:

> “Akortları çoktan bozulmuştur… Seni yarı yolda bırakır. Mehram başını eğdi. Bakışlarını gitarın sapına odakladı.> "Neden? “Neden şimdi, neden böyle söyledi? “Bir sahtekârlık yoktu sesinde babasının… Ama bir kaçış vardı. Bir şeyi gizlemeye çalışan, bir şeyi korumaya çalışan o tanıdık ifade. Gitarı kucağına aldı. Telleri yokladı. Tını hâlâ aynıydı. Sanki hiçbir zaman çalınmamış, yıllardır onu beklemiş gibiydi.> “Senin gitarın,” diye fısıldadı. “Âmâ artık… Pencereden dışarı baktı. Gökyüzü siyaha sarılmıştı. Âmâ ay, onun göğsünde bir ışık gibi parlıyordu.> "Bu gece her şey sustu... Ama yarın… Seninle konuşacağım baba. Seyircinin önünde değil belki ama… Sahnede. İlk defa kendi sesimle… Kendi hikâyemi anlatacağım. “Ve Mehram ilk defa korkmadı. Gitarı yatağının üzerine bırakmadan önce son bir kez telleri titretti. Odada yankılanan o tek nota, yılların sessizliğini bozan ilk ezgiydi. Peki ya sen?

Sen, yıllar önce susturulan bir sesi yeniden duymaya cesaret edebilir misin? Bir yalanın içinde büyüyüp, gerçeği ezgiyle haykırmak ister miydin?

 

“Sahneye Çıkmadan Önce”

Sabah, perdenin arasından sızan ışıkla odaya adım attı. Âmâ ışığın bile fazla sesi vardı bu sabah. Çünkü içeride, sessizliğin yankısı çoktan başlamıştı. Mehram, yatağının ucunda oturuyordu. Eli, hâlâ babasının gitarının tellerinde. Gece boyunca tek bir nota bile basmamıştı. Sadece… Bakmıştı. Babasının, “Akortları bozulmuştur. Seni yarı yolda bırakır,” deyişi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu. Âmâ gitar... Gitar sapasağlamdı. Hatta telleri onun kalbi gibi… Hafifçe dokunulunca titriyordu.> Peki ya o sözler? Gerçekten akortlar mı bozuktu, yoksa geçmişin sesi mi susturulmak istenmişti? Mehram başını kaldırdı. Aynadaki yansımasına baktı yüz, bugüne kadar bin kere gölgelerin arasından geçmişti.

Ama şimdi ilk kez, ışığın karşısına çıkmaya hazırlanıyordu.

Gitarı aldı. Yavaşça çantasına yerleştirdi. Her telin üstünü bir sessizlikle örttü. Âmâ kalbinin içinde bir nota… hâlâ çalıyordu. Tam çantasını kapatacağı sırada durdu.

> “Bu sahneye... Sadece müzikle değil, cevaplarla çıkmalıyım,” dedi içinden.

Ayakkabılarını bağlarken bile düşünceleri uzaklardaydı. Âmâ sonra kapıdan çıkarken, gözleri pencereye takıldı an, sanki tüm gökyüzü sahne gibi açılmıştı. Bir an durdu.

> “Eğer bu sabah hayatın sana bir sahne veriyorsa…

Sen hangi şarkıyı seçerdin?”

Derin bir nefes aldı. Çünkü bugün, hem bir sahneye… Hem de geçmişine çıkıyordu.

 

Konferans Salonu – Müzik Yarışması Final Günü

Salon, sabahın erken saatlerinde bile bir kıpırtı içindeydi. Koltuklar boştu ama havası doluydu—heyecanla, beklentiyle, sahneye çıkacak isimlerin adlarıyla… Girişte büyük bir afiş asılıydı: “Yılın Genç Sesi – Final Gecesi”

Sahne perdeleri hâlâ kapalıydı ama sahne arkasında fısıltılar yükselmeye başlamıştı.

Bir anons yankılandı:

> “Finalist öğrenciler, lütfen kulise geçiniz. Hazırlıklar başlıyor.”

--

📍Kulisin İçinden – 09.14

Kulis, sabun köpüğü gibi telaşlıydı. Ayna önleri dolmuş, saç spreyi ve far paletleri arasında sesler yankılanıyordu. Kimi gülüyor, kimi susuyordu—ama herkes bir şeye hazırlanıyordu. Ve tam o anda, kapı hafifçe aralandı. Işık aralığından içeri adım atan kız, herkesi bir anlık sessizliğe boğdu.

Eflâl.

Saçları gevşek örgülerle arkaya alınmıştı. Yüzünde sade ama zarif bir makyaj vardı; elmacık kemiklerine vişne pembesi bir dokunuş... Üzerinde inci beyazı, hafif kabarık etekli, omuzdan zarifçe düşen, uçuş uçuş bir elbise. Belindeki ince vişne kurdelesi ve bileğinde, çocukluktan kalma, vişne figürlü bilekliği. Gözlerinde bir ışıltı vardı. Korkuyla karışık umut gibi. Ve elleri hafif titriyordu.

Sayra ağzı açık fısıldadı:

> “Biri şu sahneyi ona bırakmadan önce gözlerimi bağlasın... Göz kamaştırıyor.”

 

Nazlı koluna girdi Eflâl ‘in:> “Kraliçe gelmiş. Vişne Kraliçesi. Sonra hafifçe kulağına eğildi. Bu gece biri fena etkilenecek, hazır mısın?”

Aynı anda başka bir kapıdan içeri başka bir adım atıldı. Ayakkabılar sessiz, adımlar kararlıydı.

Mehram.

Üzerinde siyah dar kesim bir takım elbise vardı. Ceketinin yakasında küçük, gümüş bir nota rozeti. Gömleği gece laciverti; ama yakasına kadar iliklenmiş, kravat yerine yalnızca boynuna doladığı kadife bir fular. Ve saçları, alışıldık dağınıklığının dışında, geriye doğru hafifçe şekillendirilmişti. Gözlerinin altındaki yorgunluk gitmişti, ama o derinlik... O hâlâ oradaydı. Aral hafifçe mırıldandı:

> “Bu çocuk müziğe değil, podyuma çıkıyor sanki.”

Sayra fısıldadı:

> “Kızlar dikkat, sahnede biri gitar çalarken kalbinizi de akort edebilir.

Mehram’ın gözleri kalabalığın içinden Eflâl’i buldu.

Ve o an… Zaman, sanki kulisin ortasına çöktü. Kalabalık seslerin içinden iki sessizlik, birbirini buldu. Göz göze geldiler. Eflâl ‘in dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. Ve Mehram, elindeki gitar çantasını biraz daha sıktı. Sanki o gitarla değil… O bakışla sahneye çıkacaktı. Âmâ Umay, bu sahneyi sürekli gözlerinin önünde yaşanmasından artık duyguları yorgundu. Mehram onun yüzüne dikkatle baktı. Sonra bir an durdu. Gözleri, Eflâl ‘in saçlarının arasından süzülen vişne figürlü tokaya ve bileğine düştü. Gülümsedi. Ve eğilerek alçak bir sesle konuştu:

> “Vişne kokun var ya…

Bir mevsimi değil, bir çocukluğu anlatıyor. Eflâl bir şey diyemedi. Yüzü kızardı. Âmâ gözlerinde beliren o ışık… Şarkıdan önce gelen melodiydi. Mehram arkasını döndü, sırtındaki gitar çantasına uzandı. Âmâ dönmeden önce bir cümle daha fısıldadı, neredeyse kendi kendine söyler gibi:

> “Ve sahneye çıktığımda…

Senin gülüşünü düşüneceğim.

Hazırlıklar tamamlanmıştı. Jüri yerini almış, salon dolmaya başlamıştı. Kapıların dışındaki uğultu gittikçe artıyor, içerideki sessizlik gittikçe yoğunlaşıyordu.

Eflâl ve Mehram yan yana, kulisin arka tarafındaki dar alanda bekliyorlardı. Aralarında yalnızca birkaç santim vardı. Âmâ o santimler, kalp atışlarının yankılandığı birer boşluk gibiydi. Eflâl ellerini birbirine kenetlemiş, gözlerini yere dikmişti.

Derin bir nefes aldı.

> “Korkuyorum,” dedi. Sesi bir fısıltıdan daha hafifti. Ya sesim titrerse? Mehram ona döndü. Yavaşça, sakin bir şekilde

"Korkma yanında ben varım bu hikâye mutlu bitecek güven bana"

Eflâl başını kaldırdı. Gözlerinde bir hayret, bir minnet vardı. Kulisteki son ışık söndüğünde, sahne perdesinin arkasında bir sessizlik doğdu. Her nefes, her kalp atışı, perdelerin hemen ardındaki o sonsuz an’a odaklandı. Eflâl ve Mehram, yan yana yürürken birbirlerine kısa bir bakış attılar. Sözcüklere gerek yoktu. Aralarında artık sadece müzik konuşacaktı. Sahneye ilk adım attıklarında salonu loş bir ışık doldurdu. Spot lambası, Eflâl ‘in vişne rengi elbisesinde yankılandı sanki. Gitar Mehram’ın omzunda, zamanın sesini taşıyan bir yadigâr gibi duruyordu. Alkışlar yükseldi. Çünkü herkes… Sadece dinlemek istiyordu. Ve o an başladı. Kulisteki ışıklar söndü. Geriye yalnızca kalp atışları kaldı—ve bir sahneye sığacak kadar kader.

Perde aralanmadan hemen önce, Eflâl başını hafifçe Mehram’a çevirdi. Gözleri, ışık gibi titreşiyordu.

> “Hazır mısın?” dedi neredeyse fısıltıyla.

“Ya sen?” diye sordu Mehram, sesi daha da düşük.

Ama gülümsemesi cevabın çoktan verildiğini söylüyordu Sahneye ilk adımı attıklarında, fonda sadece hafif piyano tınıları duyuluyordu.

"River Flows In You" melodisi salona yayılıyor, izleyiciler nefeslerini tutuyordu.

O an—zaman bile sessizliğe bürünmüştü. Spotlar yavaşça açıldı.

Eflâl ‘in vişne rengi elbisesi, ışığın içinde neredeyse şiir gibi parladı.

Kulaklarına iliştirdiği vişne figürleri hafifçe sallanırken, sahnede bir masal başlıyordu. Mehram gitarını omzundan indirdi. Parmaklarını tellerin üzerine koyduğunda, aralarında görünmeyen bir bağ kuruldu. Eflâl başını hafifçe eğdi, mikrofonun önüne geldi.

> “Bu şarkı... Geçmişin kırık parçalarına ve geleceğin en tatlı ihtimaline...” dedi usulca.

“Yani sana,” diye ekledi Mehram, ama sadece o duydu bunu. Ve sonra—müzik başladı. Gitarın ilk notasını çaldı. Eflâl gözlerini kapattı ve dudaklarından döküldü o ilk dizeler:

> “Vişne ağacının altına sakladım seni…

Kalbime en çok orası yakıştı.

Gülüşünle ferahlayan yaz rüzgârı,

Sesinle yeşeren bir ilkbahar gibi…”

Salon sessizdi. Her notada, her kelimede kalpler biraz daha birbirine yaklaşıyordu an, yalnızca müzik yoktu orada. Bir geçmişin izleri, bir geleceğin ihtimali ve şimdiki zamanın kalp atışı vardı.

 

Sahne Arkası – Salonun Üst Galerisi / “Gölgedeki Tetik”

Işıklar sadece sahneye odaklanmıştı. Âmâ o ışığın uzağında, kimsenin bakmadığı bir yükseklikte, bir karanlık izliyordu.

Alaca.

Siyah montunun iç cebinde küçük bir tabanca vardı. Ellerinin titrediğini hissediyordu ama silahı tuttuğu elindeki kararlılık korkunçtu.

Eflâl ‘in sesi salonda yankılanırken, o tını Alaca’nın kalbine çarptı.

Sanki ses, hedef alınmış bir yara gibi içine işliyordu. Sahnedeki o iki kişi… Onlar sahnede bir şarkıyı paylaşıyordu. Âmâ Alaca’nın içinde paylaşılmamış bir geçmiş yanıyordu. Gözleri sahneye odaklandı. Eflâl ‘in vişne figürlü tokası… Mehram’ın gitarı… Ve aralarındaki o görünmez bağ. Silahı yavaşça kaldırdı. Nefesi daraldı. Tetiğe parmağını koydu. Âmâ gözünden bir damla yaş süzüldü.

> “Vurursan… Sadece onları değil, kendini de yok edeceksin…”

İç sesi yankılandı içinde. Âmâ Sessiz Baba’nın sesiyle karıştı sonra:

“Onları yok et. Yeni düzen ancak eski hatalar silinirse başlar.”

Alaca'nın parmağı tetiğe bastırmadı. Sadece tuttu. Bekledi. Gözyaşları peş peşe indi. Ve sonra—şarkıdaki dizeler salonda yeniden yankılandı:

> "Vişne kokar hatıralar, sen tutunca ellerim titriyor..."

O an bir şey oldu. Parmak silahın üzerinden yavaşça kaydı. Bir adım geri attı. Gölgelerin içine karıştı. Sadece kendi kendine mırıldandı:

> “Ben… Bunu yapamam.”

Ama yüzünde hâlâ karar vermemiş bir boşluk vardı. Çünkü aşk… Çoğu zaman, hedefi tam ortasından vururdu. Ve Alaca, o hedefin ta kendisiydi.

 

Salonun Üst Katı – Teknik Alan / “Gölgelerin Gövdesi”

Salonun en üstündeki teknik bölme... Kimsenin çıkmadığı, yalnızca görevlilerin bildiği o dar koridorda, sessiz bir siluet vardı. Dışarıdan bakıldığında görünmezdi. Âmâ o, her şeyi görüyordu. Elçi Kulaklıkla bağlı olduğu sessiz bir iletişim hattı vardı. Gözleri bir an olsun Alaca’nın siluetinden ayrılmıyordu. Alaca’nın silahı yavaşça kaldırdığı o an… Elçi gözlerini kısmıştı. Sol elinde küçük bir cihaz, ekranında odaklı bir termal iz vardı:

Alaca. 36.5°C. Nabız artışı: %27.

> “Nefesin daraldı Alaca… .”

Kendi kendine fısıldadı. Elçi, elini cebine attı. Susturuculu küçük bir tabanca vardı. Âmâ amacı öldürmek değil, durdurmaktı. Çünkü Sessiz Baba’nın elinde tutmaya çalıştığı her şeyi—Elçi çoktan çözmüştü. Ve şimdi, içindeki hesaplaşmanın tek tanığı, bu sahnedeki sessizlikti. Bir an boyunca, sahneye değil, Alaca’nın gözyaşına odaklandı. Ve bir not daha düştü zihnine: “Ağlamak, teslim olmak değildi—insan kalabilmenin son isyanıydı. “Elçi geri çekilmedi. Tetiğe de dokunmadı. Sadece bekledi. Çünkü bazen, hiçbir şey yapmadan izlemek… En tehlikeli hamleydi. Alaca gözden kaybolduğunda, Elçi kulaklığındaki şifreli frekansa fısıldadı:

> “İzleme tamamlandı. Girişim olmadı. Duygular, görevden daha güçlüydü. ”Bir sonraki hamle için hazırız. Ama onlar henüz bilmiyor… Sahne daha yeni başladı. Ardından bulunduğu yerden ayrıldı. Gözden… Ama asla oyundan değil.

 

Gece / Elçi’nin Odası – “Grihat ‘ın İzleri”

Kapı yavaşça kapanırken, Elçi derin bir nefes aldı. Tüm günün yorgunluğu bir anda ona çökmüştü. Âmâ yorgunluğunun içindeki bir başka ağırlık vardı: Geçmişin yankıları. Dışarıda geceydi, ama odasında yalnızca bir masa lambasının solgun ışığı vardı.

Yavaşça masasına yürüdü ve kadife kaplı eski defteri açtı. Sayfalarını karıştırırken, derin bir sessizlik vardı. Âmâ bir ses vardı, her bir sayfada yankılanan. Bir söz, bir yemin, bir umut… Oysa şimdi, her şeyin bambaşka olduğunu biliyordu. İlk sayfada, sadece tek bir kelime vardı:

"GRİHAT "

Tozunu silerken gözleri doluyor gibi. Masada bir kayıt cihazı var. Parmakları düğmeye uzandı. Tıklama sesiyle birlikte geçmişin kapısı aralanıyordu

 

Kuruluş Gecesi

Yıl: 2001 / İstanbul dışındaki terk edilmiş bir marangoz atölyesi Yağmur, çatılara değil, zamanın kendisine yağıyordu sanki. Gece, gri bir örtü gibi tüm şehri kaplamış, gözle görülmeyen ama içten içe hissedilen bir kasvet her yere sinmişti. Dışarıda fırtına hüküm sürerken, içeride üç adam sessizliğe hükmediyordu.

Atölyenin ahşap duvarları eskimişti, tavanın köşesinden sızan damlalar ritmik bir şekilde zemini dövüyordu. Yerde, paslı bir sobanın etrafında yayılmış sandalyelerde oturan üç adamdan biri, parmaklarını birbirine kenetlemiş, gözlerini karşı duvardaki çatlağa dikmişti.

Adı Ferhan Karaca’ydı. Beline kadar inen siyah paltosunun içinden hâlâ tozlu gelen soluk bir dosya uzanıyordu. Gözleri suskun, ama içi yangın yeriydi. Sözler, dudaklarından değil, yılların içinden ağır ağır dökülüyordu.

> “Biz... Bu ülkenin gölgesinde büyüdük,” dedi.

Yanında oturan, gözlüklerinin ucundan aşağıya bakarak eski bir defteri çeviren adam, Tarık Özer’di. Sanki her sayfa, ona acıyı hatırlatıyor, ama vazgeçme şansı vermiyordu konuştuğunda sesi sabırlı ama keskin bir yara gibiydi:

“Sadece kendi çocuklarımızı değil... Bütün çocukları korumak zorundayız.”

Üçüncü adam ise, tesbihini yavaşça çeken, yüzü sert ama içinde gizli bir sızı taşıyan Nevzat Elvan’dı. Konuşurken bir baba gibi değil, yıllarca bastırdığı bir isyan gibi konuştu:

“Hayat hiçbir zaman siyah ya da beyaz olmadı. Biz griyi koruyacağız. Ne karanlığın adamı olacağız, ne sistemin kuklası. Biz... Yol olacağız. Gençleri o yolda yalnız bırakmayacağız. Biz çocuklarımıza gri bir hayat bıraktık yüzden... Adı da bu olacak:

Gri + Hayat = Grihat.”

Söz bittiğinde içeride yalnızca yağmurun ve sönmeye yüz tutmuş sobanın çıtırtısı vardı. Âmâ o sessizlik, bir şeyin başladığını söylüyordu. Sözle değil, kalple anlaşılmış bir kuruluştan doğan bir sessizlikti bu.

Ferhan ayağa kalktı. Yavaşça cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı. Tarık ve Nevzat da aynı anda yerinden doğruldu. Kâğıt, yalnızca bir beyaz zemin değildi. Üzerinde üç kalemin izini, üç adamın kaderini taşıyacak bir satır yazılıydı:

> “Karanlıkta kalana ışık ol. Karanlığı büyütene gölge ol. Üçü de adlarını yazdı. Âmâ tarih değil, niyet önemliydi. Kayıt altına alınan bir tarih değil, kalpte kazınan bir geceydi bu.

 

Günümüz / Elçi’nin Odası – Gece

Elçi, eski kayıt cihazını yavaşça durdurdu. Gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı. Yüzünde yaş değil, zamanın kendisi birikmiş gibiydi. Ellerini alnına dayadı, sessizce mırıldandı:

> “O çocuklar…

Şimdi karanlığın kıyısında. Üçü de… Farkında olmadan kendi babalarının izinden yürüyor. Arkasında bir harita vardı. Haritanın ortasına üç isim iğnelenmişti: Eflâl Özer. Mehram Karaca. Alaca Elvan. Ve hemen altında, gri renkle yazılmış tek bir kelime:

GRİHAT

 

Sahne – Sahne Dağıldıktan Sonra / “Soruların Gölgesi”

Salon boşalmaya yüz tutmuştu. Alkışlar sönmüş, ışıklar kısılmış, ses teknisyenleri kabloları toplamaya başlamıştı. Eflâl, hâlâ elinde tuttuğu plakete bakıyordu. Sayra ile Umay neşeli fısıltılarla yürürken, Aral ellerini cebine sokmuş, klasik o yarı alaycı tavrıyla söze girdi:> “İtiraf ediyorum, sahnede sizinle olmalıydım. Bir yanım oyunculuk, bir yanım müzik istiyor. Ortada kaldım. Sayra omzunun üzerinden dönüp gülümsedi:> “Yok, Aral, senin yanların çok karışık. En iyisi sen düz bir çizgide kal. Umay kahkahayı patlattı:> “O çizgi de zaten eğri. Ama seni seviyoruz. Aral gülümsedi. Sözleri espriliydi ama gözleri bir anlına Eflâl’e takıldı. Sonra çabucak kaçırdı bakışlarını. Birlikte yürürlerken, grubun içinde yalnızca biri sessizdi: Mehram. Gitarı hâlâ sırtında, ama omuzları ağır. Sanki sırtındaki sadece bir müzik aleti değil, geçmişin kendisiydi. Eflâl, yanına yaklaşıp fısıldadı:

> “Kutlama varmış, ister misin biraz kafamız dağılsın?”

Mehram yavaşça başını iki yana salladı.

> “Benim eve gitmem gerek. Özür dilerim ama bir şeyleri… Sormam gerek görüşürüz "

O an yüzündeki ifade, sadece yorgunluk değil; çözülmemiş bir bilmece gibiydi.

 

Mehram’ın Evi – Gece / “İsimsiz Soru”

Salon sessizdi. Televizyon açık ama sesi kısıktı. Mutfağın lambası yanıyor, annesi yavaşça yemek kaplarını kaldırıyordu. Mehram içeri girdiğinde gitarı sırtından çıkarıp kucağına aldı. Bakışları, odanın içinde gezmedi bile. Sadece gitarın üzerinde oyulmuş o iki şeye odaklanmıştı: Ferhan Karaca Ve hemen altında:

GRİHAT

Yavaşça odasına geçti. Kapıyı kapatmadan önce bir kez daha gitarın sapına baktı. İsim o kadar ustaca oyulmuştu ki, sanki bir mühür gibiydi. Bir imza gibi. Bir aidiyet.

Ama… Kime?

> “Ferhan Karaca,” diye fısıldadı kendi kendine. Kim bu? Neden bu gitarın içinde bu isim var? Ve bu... Grihat da ne? Gitarı yatağına koydu. Kapının aralığından mutfağı izledi. Annesinin omuzları aşağı sarkmıştı; yorgun görünüyordu. Bir an tereddüt etti. Âmâ artık geri adım atamazdı. Mutfağa gitti.

> “Anne,” dedi sessizce.

“Bu gitarın içinde bir isim yazıyor. Ferhan Karaca. Bir de başka bir kelime… Grihat.”

“Bunlar ne demek? Annesi o an elindeki bardağı yavaşça tezgâha bıraktı.

Ardından sırtını oğluna dönüp, ellerini kuruladı.

> “O gitar... Babanın eskiden çaldığı bir şeydi. Eski bir dosttan kalma.”

“İsim falan... O kadar önemli değil. Belki tamirci yazmıştır.”

Mehram gözlerini kıstı.

> “Ama neden sizinle ilgili hiçbir yerde böyle bir isim geçmedi? Benim soyadım Karaca ama... Ferhan ismi hiç duymadım. O adam kim? Annesi dönmedi. Yalnızca sustu. Sanki bu sustukça, daha çok şey anlatıyordu.

> “Ve Grihat? Bu ne demek? Bir marka mı? Bir grup mu? Hiçbir yerde böyle bir şey duymadım. Kadın sessizliğini bozmadan, bardağı raflara yerleştirdi.> “Eski... Çok eski bir şey,” dedi sonunda.

“Sana ait değil.”

Mehram, içinde bir şeyin düğümlendiğini hissetti.> “Ama belki… Tam da bana ait olan budur,” dedi fısıltıyla.

 

Mehram’ın Evi – Gecenin Derin Saati

“Artık Susmak Yetmiyor ”Odadaki hava ağırdı. Duvarda asılı saat tik tak demiyordu sanki—sorguluyordu. Mehram gitarı hâlâ elinde tutuyordu. Ona aitmiş gibi değil, sanki onun tarafından tutuluyormuş gibiydi isim, o yazı…“Ferhan Karaca”

“Grihat”

Bu sadece bir tesadüf olamazdı. Odasından çıktı. Salonun lambası loştu. Babası koltukta oturmuş, yarı uykulu bir halde televizyona bakıyordu ama gözleri başka bir âleme dalmış gibiydi. Mehram karşısına geçti. Bir şey söylemeden sadece gitarı gösterdi. Sonra gözlerinin içine baktı. Uzun uzun… Ve sustu. Babasının kaşları çatıldı. Bir anlık belirsizlik… Sonra bakışı gitarın sapındaki yazıya kaydı. Sanki bir hayalet görmüş gibi gözleri büyüdü.

> “Bu gitar…”Sesi titrekti. Bu gitarı nereden aldın sen? Mehram’ın sesi buz gibiydi:

> “Yarışmaya onunla çıktım. O gitar, senin sandığın yerden gelmedi. Müzik salonundan değil. O gitar bizim evden çıktı. Yatak altından. Üzerinde adın yok… Ama bu isim var: Ferhan Karaca. Ve altında bir kelime… Grihat. Babasının omuzları düştü. Bakışlarını kaçırdı.

> “Bak… Önce bir tebrik edeyim seni,” dedi zorlama bir gülümsemeyle.

“Birinci olmuşsun. Bütün okul konuşuyor. Gel otur. Hem annene de müjdeyi veririz. Bu geceyi unutulmaz yapalım, ha?”

Mehram bir adım geri çekildi. Gitarı göğsüne bastırdı. Sesi, her kelimesinde bir darbe gibi indi:

> “Yarışmayı umursamıyorum.

Birinci olmayı, alkışı, sahneyi… Hiçbirini.

Ben sadece bilmek istiyorum. Bu isim kim? Bu Grihat ne? Ve sen… Neden bu gitarı yıllarca benden sakladın? Babasının yüzü soldu. Eliyle alnını ovuşturdu. Sanki söylenmeyen yılların yorgunluğu o anda omzuna binmişti.

> “O gitar… O gitar geçmişin… Geçmişte kalması gereken şeylerin bir parçası,” dedi kısık bir sesle.

“Bazen bilmemek… Korur insanı, Mehram. Mehram başını iki yana salladı.> “Ama ben artık korunmak istemiyorum. Bu gitar, benim geçmişimden daha çok şey söylüyor bana… Senin kelimelerinden daha fazla.”

O an bir sessizlik daha indi salona. Sanki duvardaki saat bile durdu. Annesi kapı aralığında sessizce dinliyordu. Âmâ kimse konuşmadı. Mehram kapıya yöneldi. Gitmek üzereydi. Âmâ son kez durdu ve arkasını dönmeden sordu:> “Ferhan Karaca kim? ”Ben kimim baba? Ve kapıyı açıp çıktı.

 

Gece – Alparslan'ın Odası

Merdivenlerden çıkarken ceketini giymeye bile fırsat bulamadan telefonu cebinden çıkardı. Eli titriyordu. Birkaç kez tuşlara bastı. Hat çalarken odasına yürüdü.

> “Aç… Lütfen aç…”

Tam o sırada telefonun ekranına bir mesaj düştü. Gelen numara yoktu. Sadece bir sembol… Daire içine alınmış bir üç çizgi. Grihat ‘ın eski işareti. Alparslan’ın yüzü soldu. Gözleri büyüdü. Sanki yıllar önce gömdüğü bir mezar yerinden kalkmış gibi.

> “Kahretsin… İskender…”

Yıllardır duymadığı bir ismin ağırlığı çöküverdi üzerine. Hemen numarayı çevirdi.

----

Gece – Şehir Dışında Bir Mekân / İskender’in Evi

Alparslan, gece yarısı gibi varmıştı oraya. Karanlık bir sokağın köşesinde duran sade bir ev. Perdeleri kapalı. Âmâ içeriden sızan hafif bir ışık vardı. Kapıyı çaldı. İskender açtı. Gözleri yaşlanmıştı ama bakışı hâlâ keskin. Yalnızca başını salladı. İçeri geçmesini bekledi. Elçi de içerideydi. Sanki zaman durmuştu. Onlar üç kişiydi ama o anda geçmiş, şimdi ve gelecek aynı masadaydı. Alparslan oturdu. Bir süre kimse konuşmadı. Sonra İskender başladı:

> “Döndüm… Çünkü bir şeyler çoktan başladı.”

Alparslan gözlerini kaçırdı.

> “Mehram… Not bulmuş. Gitarda ismim… Grihat yazıyor. Elimde değil, telaşlandım. Ona bir şey olmasından korkuyorum.”

Elçi öne eğildi. Sesi ağırdı ama netti:

> “Korkmakta haklısın. Sessiz Baba hâlâ izliyor. Ama artık sadece izlemiyor…”

İskender lafa girdi:

> “Artık tehdit, kapımızın eşiğinde. Onlar geçmişi kurcaladıkça, Sessiz Baba kendince çözüm yollarına gidecek. Çocukları korumak zorundayız.”

Alparslan nefesini tuttu.

> “Ne yapacağız? Oğlumu bilmiyorum, gerçekleri öğrendiğinde ya onu kaybedersem… Onu neyin içine çektiğimizi bilmiyoruz…”

İskender gözlüklerini çıkardı. Masaya koydu. Ve bir cümleyle geçmişi hatırlattı:

> “Biz bu örgütü kurarken, gençler karanlıkta kaybolmasın diye yemin etmiştik. Âmâ biri – o adam – o yemini kirletti. Şimdi onu temizlemek bizim görevimiz. Elçi yavaşça bir zarf uzattı Alparslan’a.> “Bunu Mehram’a ver. Ama zamanı geldiğinde. Henüz değil… Çünkü geçmişi öğrenmek, sadece bilgi değil, bedel de ister. Alparslan zarfı aldı. Kalın bir mühür vardı üstünde. Göz ucuyla baktı. İçinde ne olduğunu bilmese de, kalbinin bir yanı çoktan ağırlığını hissetmişti.> “Onu koruyacağım. İskender başını salladı.> “Onu sadece koruma. Ona güven… Çünkü bazen en büyük savaşlar, gençlerin gözünde başlar. Ve o gece… Grihat yeniden kıpırdanmaya başladı.

Karanlık bir gölgenin içinden yükselen eski bir söz gibi:

“Gençleri korumak, geleceği onarmaktır.”

 

Deniz Kıyısı – “Zaman 5.13’te Durdu”

Ay, denizin üstünde titrek bir ışık gibi süzülüyordu. Dalgalar, taşlara dokunurken bir şey anlatmaya çalışıyor gibiydi. Âmâ Mehram, hiçbirini duymuyordu. Aklı… Paramparçaydı. Gitarındaki kazılı isim, zarf, grihat, o yabancı his… Her şey içini kemiriyordu. Ellerini cebine soktu, rüzgâr ceketinin yakasını havalandırdı. Yalnızdı. Sandığı kadar değilmiş, ama yine de yalnızdı an, ileride bir siluet gördü. Biri… Bankta oturuyordu. Yüzü denize dönüktü. Etrafında hiçbir ışık yoktu ama duruşunda bir huzur vardı. Sanki orada hep oturuyormuş gibi. Mehram yavaşladı, sonra adımlarını ona doğru yöneltti. Yanına yaklaştığında, adam başını çevirdi. Yüzü yaşlı değildi ama zamanın içinden geçmiş gibiydi. Gözlerinin kenarındaki çizgiler, bir ömürlük suskunluğun izleriydi.> “Gece yalnızları tanır,” dedi adam. Sesi hafifti, ama yankı gibi geldi Mehram’a.

“Sen de tanıdık geldin. Mehram şaşırdı. Hiç tanımadığı biri, nasıl bu kadar net konuşabilirdi?> “Tanıdık mı? Adam gülümsedi, ama gülümsemesi hüzünlüydü. Sonra bileğinden eski bir saat çıkardı. Paslı, çatlamış… Ve durmuş.> “Bu saat kazadan beri çalışmıyor. Zaman 5.13’te kaldı günden sonra hiçbir şey tam olmadı. Âmâ ben… Bu saatle yaşamayı öğrendim. Mehram bir şey demedi. Yalnızca ona baktı. Adam, saatini avcunun içine aldı.> “Bazı insanlar zamanı ileri sarmaya çalışır. Bazıları geri almak ister. Âmâ bazıları… Durduğu yerde anlam arar. Mehram bir taş aldı, denize attı. Su halkalanarak uzaklaştı.> “Bazen anlam bulmak çok yorucu.”> “Evet,” dedi adam. Çünkü bazen anlam dediğin şey, sadece doğru soruyu sormakta saklıdır.” “Bir taşın suya atıldığında çıkardığı halkalar gibi… Gerçek de bazen gecikir, ama daire daire seni bulur.”

> “Peki, doğru soru ne? Adam hafifçe başını eğdi. Gözleri, denizin ötesine bakıyordu.> “Gerçekten seni sen yapan ne? Mehram irkildi. Bu adam onu tanımıyor olmalıydı. Âmâ sanki onun ruhundaki çığlığı duymuştu.> “Siz kimsiniz? Adam ayağa kalktı. Üzerine bir rüzgâr esti, ceketinin eteği dalgalandı.> “Ben mi? Adım Rami. Rami Vefa. Sadece… Geçmişinde kaybolanlara eşlik ederim. Mehram, bir şey söylemek istedi ama dili dönmedi. Rami Vefa uzaklaştı. Sessizce, ay ışığında bir gölge gibi kayboldu.

Mehram, yalnız kaldığı o an bile yalnız hissetmedi. Âmâ zihninde daha çok ses vardı şimdi. Bilinmeyen bir ismin altına kazınmış bir “Grihat”,Ve… Cevapları hep başka cümlelere gizleyen insanlar. Elini cebine attı, el yordamıyla zarfı buldu. Parmaklarıyla kenarını yokladı, ama açmadı. Bir sır, açılmadan da ağır olurdu.

 

O an, kalbine saplanan bir düşünce geldi:

İskender.

O gözlerde bir şey vardı. Sakladığı, koruduğu, beklediği bir şey.

> “O bunu biliyor…” dedi kendi kendine. Belki de cevabın bir ucu onda. Âmâ sonra… Boğazında bir düğüm hissetti. İskender’in telefon numarası onda yoktu. Hatta yaşadığı yer bile bilinmiyordu.> “Nerede bulabilirim ki onu?” diye fısıldadı. Denize baktı. Dalgalar sanki susmuştu. Ona bile cevap vermiyorlardı. Kendini tanıyamadığı bir gecede, İlk defa kim olduğunu aramaya karar verdi. Ve belki de… O gece saat 5.13’te durmuştu onun için de. Âmâ sabah… Yeniden başlayacaktı.

 

“Aral ve Çekirdek Felaketi”

Aral, her zamanki rahat tavırlarıyla kamelyalardan birine kurulmuş, elinde bir paket çekirdek, büyük bir ciddiyetle kabukları ayıklıyordu.

 

Yanında Sayra, Umay ve Mehram vardı. Sayra, Aral’ın çekirdekle olan derin bağını anlayamıyordu. “Aral, çekirdek yemek ne zaman bu kadar stratejik bir eylem haline geldi?” diye sordu, gözlerini devirerek.

Aral, bir bilge edasıyla başını kaldırdı. “Çekirdek yemek bir sanattır Sayra. Önce doğru açmayı öğreneceksin, sonra kabukları etrafa saçmadan yemeyi. En önemlisi de, içindeki lezzeti gerçekten hissetmek için acele etmeyeceksin.”

Mehram gülerek, “Bu felsefi derinliği nerede öğrendin?” diye sordu.

Aral ciddi bir ifadeyle başını salladı. “Dedemden. Bana derdi ki, ‘Oğlum, insan çekirdeği nasıl yerse hayatı da öyle yaşar.’”

Umay, bu ciddi havayı bozmak için, “O zaman sen hayatı sürekli kabuk tükürerek mi yaşıyorsun?” diye sordu.

Tam o anda Aral, kendini savunmak için bir şey söyleyecekken yanlışlıkla elindeki çekirdekleri havaya savurdu. Küçük, minik tohumlar gökyüzüne doğru uçup hızla yere yağmur gibi yağdı. Ama problem şu ki, tam yanlarından geçen edebiyat öğretmenlerinin saçına da birkaç tanesi saplanmıştı.

Herkes dondu.

Öğretmen hafifçe başını salladı, saçından çekirdek kabuklarını temizledi ve gözlerini Aral’a dikti. “Demek hayatı kabukları saçarak yaşıyorsun, Aral?”

Aral gözlerini kaçırdı, ama Mehram ve Sayra kahkahalarına engel olamadılar. Umay ise gözlerini kocaman açarak kendini zor tutuyordu.

Öğretmen derin bir nefes aldı. “O zaman hayatının geri kalanını bahçeyi temizleyerek geçirebilirsin.”

Aral, çekirdek paketine bakarak iç çekti. “Bunu dedeme anlatamam.”

Sayra ona acıyan gözlerle baktı. “Hayat dersi olarak kabul et.”

Mehram, gülmemek için kendini zorlayarak, “Bence dedene anlatmalısın, belki yeni bir hayat felsefesi doğar.”

O gün Aral, bahçedeki çekirdek kabuklarını süpürürken, ‘çekirdek yemek bir sanattır’ sözünü sessizce gözden geçiriyordu.

“Aral! Çekirdeği öğretmenin gözüne atmak olimpik bir başarıydı!”

Sayra’nın kahkahası havada yankılandı, ama Aral’ın yüzü donuktu.

Çekirdek kabuğu saçılmıştı. Ama asıl dağınıklık, Mehram’ın zihnindeydi.

“Mehram?”

Eflâl ‘in sesi yumuşaktı ama içinde bir endişe saklıydı.

Kahkaha dolu onca andan sonra Mehram’ın aniden durulması, gözlerindeki uzaklık… Onu hemen fark etmişti.

Mehram başını hafifçe çevirdi, ama gözlerini kaçırdı.

Oysa biraz önce gülüyordu. Çekirdek fırlatmalarına bile gülmüştü. Şimdi ise sanki sesini duyan biri değil, içine çöken bir yük vardı.

— “Birinciliğimiz konuşuluyor hâlâ,” dedi Eflâl, onu konuşmaya çekmek ister gibi. “Adımız kulaktan kulağa yayılıyor. Sayra, Umay, Aral... Herkes seninle gurur duyuyor. Ben de. Mehram gözlerini kapadı. Sanki bu cümle bir hançerdi. Çünkü o anda içinde yalnızca bir isim yankılanıyordu: Ferhan Karaca. Ve gitarın sapındaki yazı:

GRİHAT.

— “Ben… Şey…”

Kelimeler boğazında sıkıştı.

Sesi normaldi, ama gözleri çoktan başka bir yere gitmişti.

“Özür dilerim... Ama bana biraz zaman ver. Düşünmem gereken şeyler var.”

Eflâl ‘in gülümsemesi soldu ama onu zorlamadı. Sadece başını eğdi.

> “Tamam... Ama yalnız kalmayı çok uzatma, olur mu?”

Mehram başını salladı ve sessizce uzaklaştı. Ayak sesleri çimenlerde kaybolurken, tek bir yönü vardı: Kütüphane.

 

Kütüphane – Sessiz Bir Buluşma

Kütüphane, öğle sonrası sessizliğine bürünmüş, kitap sayfalarının arasından sızan hikâyelerle doluydu. Mehram, cam kenarındaki masalardan birine oturmuş, notlarına göz gezdiriyordu. Yanına bırakılmış kalın bir kitap, başparmağıyla desteklenen alnı ve pencere camına yansıyan düşünceli yüzüyle, dünyadan kopmuş gibiydi.

 

Eflâl ağır adımlarla kütüphaneye girdi. Onu hemen fark etti. Bir an durup nefes aldı, sonra yürümeye devam etti . Mehram ne kadar yalnız kal istese de Eflal onu böyle görmeye dayanamıyordu. Sorun neydi merak ediyordu.

 

Tam yürürken, bir kitap hafifçe sarsıldı ve kendi kendine aşağıya düştü. Gürültü kütüphanedeki sessizliği bir anlığına bozdu. Eflâl eğildiğinde, kitabın arasından sararmış bir fotoğraf düştü. Avuçlarının arasına aldı.

 

“Mehram… Bunu görmen lazım,” dedi, sesi alçak ama kararlıydı.

 

Mehram başını kaldırdı. Eflâl ‘in elindeki fotoğrafa baktı, sonra uzanıp dikkatlice aldı. Kâğıdın dokusu bile bir şeyler fısıldıyordu. Renkler solmuştu, kenarlar yıpranmıştı. Ama asıl garip olan, yüzlerdi. Çoğu siyah kalemle karalanmıştı. Yalnızca birkaç tanesi netti. Gülümseyen bir kalabalık, belli ki eski bir okul grubu... Fakat neden bazı yüzler özellikle seçilip silinmişti?

 

“Kim yaptı bunu.” diye mırıldandı Mehram, sanki kendi kendine konuşuyordu.

Eflâl göz ucuyla ona baktı. “Raftan düşen bir kitabın içindeydi. Biri oraya gizlemiş olabilir. Rastgele değil.”

Mehram dikkatle fotoğrafa baktı. Bakışları, net kalan bir yüze takıldı. Gözleri hafifçe büyüdü ama yüzü ifadesizdi. Elini fotoğrafın köşesine götürüp parmağıyla o kişiyi işaret etti. Dudaklarından şaşkınlıkla bir kelime döküldü:

“İskender…”

Eflâl ‘in yüz ifadesi değişti. “Tanıdın mı?”

Mehram kısa bir duraksamayla başını salladı. “İnanamıyorum. Gençliğinde çekilmiş olmalı… Ama bu gerçekten o.”

Eflâl yavaşça fotoğrafın başka bir köşesine parmağını götürdü. Sonra sessizce, “Bu benim babam,” dedi. “Gençliği.  Aynısı evde bir sandığın içinde saklıydı.”

Mehram gözlerini ona çevirdi.

“Bu fotoğrafın buraya bırakılmasının bir sebebi var.”-

Eflâl endişeyle, “Kim bırakmış olabilir?” diye sordu.

Tam o anda, Mehram elini çenesine koyarak düşündü. “Eski mezunlar olabilir mi? Belki okulun eski kulüplerinden birine ait.”

Eflâl başını salladı. "Olabilir ama neden böyle bir şey bıraksınlar? Ve neden bazı yüzler silinmiş?”

Mehram bir an için sessiz kaldı. Sonra, gözlerini tekrar fotoğrafa dikerek mırıldandı:

“Çünkü bazıları unutulmak istenmiştir.”

Bu söz, Eflâl ‘in içinde garip bir ürperti uyandırdı.

“Mehram,” dedi, sesinde hafif bir titrek merak, “senin bu konuda bilmediğimiz bir şey bildiğine yemin edebilirim.”

 

Mehram hafifçe gülümsedi ama gülümsemesinin ardında bir gölge vardı. "Belki de."

O anda, bir rüzgâr esti ve masanın üstündeki kâğıdı havalandırdı. Fotoğraf yere düştü.

Eflâl eğilip alırken, fotoğrafın arkasında küçük, el yazısıyla yazılmış silik bir not fark etti.

“İlk kayıp buradan başladı.”

 

Eflâl ‘in içi bir anda buz kesti. İlk kayıp? Mehram o cümleyi bir süre sessizlik içinde okudu. Sanki kelimeler boğazında düğümlendi. Elleri usulca masaya bıraktı, dudakları bir an aralandı ama konuşmadı. Kimsenin rastgele söylemeyeceği bir cümle bu,” dedi sonra, gözlerini hâlâ kâğıttan ayırmadan.

“Sence bu ne demek?” diye sordu Eflâl. Mehram, başını hafifçe salladı. “Bu… Bir şeyin başlangıcı. Belki de hiç kapanmamış bir defterin ilk sayfası. Bir süre sessizlik oldu. Kütüphanedeki duvar saati tik tak ediyordu. Fotoğraf, ellerinin arasında titreyen bir sır gibiydi.

“İçimde kötü bir his var,” dedi Eflâl, bakışları titrekti. “Bu sadece bir hatıra değil. Bir uyarı gibi...”

Mehram bakışlarını ona çevirdi. “Eğer bu geçmişin iziyse... Bize ait olmayan bir yükle karşı karşıyayız.”

“Ya aslında tam da bize aitse?” diye sordu Eflâl.

O an, kütüphanenin loş ışıkları altında birbirlerine baktılar.

Eflâl bir adım geri çekildi. Fotoğraf hâlâ elindeydi ama gözleri şimdi Mehram’ın gözlerinde takılı kalmıştı.

“Ama… Seninle ortak bir geçmişimiz mi var Mehram?”

Sesi, kendi kulaklarında bile yabancıydı. Titrek ama merak dolu.

Mehram bir şey söylemedi. Sadece gözlerini yavaşça tekrar fotoğrafa çevirdi.

“Sanırım sadece seninle değil, Eflâl…”

Bakışları duvarda asılı kitap listesine kayarken mırıldandı:

“Birçoğumuz, aynı karanlığın içindeyiz “Rafın arkasından biri yaklaşıyordu. Gölgeler uzun, ayak sesleri sinsiydi. Eflâl korkuyla arkasını döndüğünde, yabancı biriyle göz göze geldi. Tanımadığı, gri kapüşonlu bir çocuk. Âmâ o an… Mehram, göz açıp kapayıncaya kadar önüne geçmişti.

> Parmakları Eflâl ‘in koluna dokunurken, diğer eli cebinde bir şeyi kavrıyordu — keskin bakışları, karşısındaki çocuğu delip geçiyordu.

Gelen çocuk okulun bir öğrencisiydi.  Gelen notlar, resimler artık ikisi için bir korku ifade ediyordu.

Mehram elleri titreyen Eflal’ in elinden tutup elini kalbine götürdü bir kuş gibi çırpınıyordu.

"Korkma , ben senin yanındayım kimse sana zarar veremez. Karşılaşmamızın bir anlamı var . Sen benim hem geçmişim hem geleceğimsin. Şimdi bundan kimseye bahsetmek yok . Ben her şeyi çözeceğim güven bana ."

Eflal ellerini sımsıkı tuttu. “Sana güveniyorum ses, artık eski Mehram’ın sesi değildi. Soğukkanlı, kararlı ve sanki her kelimesi geçmişten gelen bir yemin gibi keskin. Eflâl sadece yutkundu. İlk kez… Mehram’ın gölgesinde değil, kalkanında olduğunu hissetti.

 

Terk Edilmiş Atölye – “Gece Çökünce”

Gece çoktan çökmüş, şehirden uzakta, terk edilmiş atölyenin civarında yalnızca rüzgârın taşıdığı çakıl sesleri duyuluyordu. Âmâ gölgeler sakindi. Sadece görünüşte.

Derken, uzaklardan iki siyah SUV araç yaklaştı. Farları atölyenin cephesini aydınlattı, motorlar sustu. Kapılar sertçe açıldı. Silahlı dört adam, kısa telsiz sesleriyle dışarı yayıldı. Alaca da aralarındaydı. Kapüşonlu, elleri cebinde. Âmâ onun cebi, bir silahın kabzasına yaslıydı. Bakışları kararlı görünse de içinde fırtınalar kopuyordu.> “Yalnızca onları izleyin. Elimizi çabuk tutmalıyız,” dedi adamlardan biri. Arka kapıdan sessizce içeri sızdılar. Atölyenin içinde Mehram ve Eflâl hâlâ Elçi'nin verdiği adrese gelmiş, karanlığın içinde ilerliyordu. Paslı metalin kokusu ve eski kitap sayfalarını andıran bir toz havası vardı. Eflâl fısıldadı:

> “Mehram… Sence burası neden bu kadar... Terk edilmiş?”

> “Çünkü bazı gerçekler saklanmak ister,” dedi Mehram, ama tedirgindi.

Yüreği, ansızın çalacak bir felaketi seziyordu. Tam o anda, dışarıdan gelen lastik çığlığıyla irkildiler. Kapılar kırılmadı, çünkü içeridekiler çoktan yerlerini almıştı. Susturuculu silahlar kaldırıldı. Âmâ birisi daha onları izliyordu. Elçi, eski vinç odasının tepesinde, dürbünlü gözlüğüyle hedefleri belirliyordu. Kulaklığındaki seste İskender’in sesi yankılandı:> “Kimseye görünmeden onları çıkar. Sessiz Baba bizi fark etmemeli en azından şimdilik. Elçi, gözlüğünü düzeltip fısıldadı:> “Başlıyorum. Bir ışık parladı. Arka duvar çöker gibi oldu. Sis bombaları ve kör edici flaşlar etrafa yayıldı. Silahlı adamlar neye uğradıklarını şaşırdı. Biri yere yığıldı, biri silahını düşürdü. Elçi, gölgelerin içinden kayarak çıktı. Alaca’nın önüne dikildi. Silahını Alaca’ya değil, yanındaki adama doğrulttu.> “Geri çekil Alaca. Bu senin savaşın değil. Değil artık. Alaca şaşkındı. Gözleri Elçi'nin maskesine takıldı. Âmâ tanıyamadı.> “Sen… Kimsin? Elçi cevap vermedi.

Sadece bir şey mırıldandı:> “Zamanı geldiğinde her şey anlaşılır…”Tam o anda, içeride Eflâl çığlık attı:

> “Mehram dikkat et!”

Bir adam, arkadan saldırmak üzereyken Mehram bir sandalyeyle adamı yere serdi. Silahı aldı. Ama vurmadı. Onun yeri öldürmek değil, korumaktı. Elçi ve Mehram, kısa bir bakışla anlaştı. Ve Elçi, Eflâl’e döndü:

> “Çıkın buradan. Şimdi. Farlar yeniden yandı. Arabalardan birkaçı hareketlendi. Âmâ Elçi o kadar hızlıydı ki araçlardan önce yola düşüp, dumanın içinde kayboldu. Sessiz Baba’nın görevi başarısız olmuştu. Âmâ bir mesaj bırakılmıştı:

“Siz hâlâ korunuyorsunuz.”

 

Terk Edilmiş Atölye Çıkışı – “Korunaklı Gece”

Karanlık dağılıyordu. Sis bombalarının bıraktığı pus, sabahın gri göğüyle yarışırken, sessizlik yavaş yavaş çöküyordu.

Eflâl hâlâ titriyordu. Omuzlarını saran ince mont yeterince ısıtamıyordu belki, ama esas üşüyen ruhuydu. Mehram, Eflâl ‘in elini tuttu. O sıcaklık, kelimelerden daha fazlasını taşıyordu.

Tam o anda, bir siyah cip yanlarında durdu. Kapısı sessizce açıldı.

Arka koltukta hâlâ kar maskesini çıkarmamış olan Elçi, içeriye dönmeden konuştu:

> “Burası artık güvenli değil. Bir süreliğine görüşmeler iptal. Başka bir yerde, başka bir zamanda…”

Mehram gözlerini kısmıştı. Sesin tonunu, duruşunu çözmeye çalışır gibiydi.

Eflâl artık dayanamayıp sordu:> “Siz kimsiniz? Bizi neden koruyorsunuz? Biz neyin içindeyiz? Elçi, bir an sustu.

Sonra gözlerini onları görüyormuş gibi dikti karanlığa.> “Henüz anlatamam. Ama şunu bilin: Bu hikâyede yalnız değilsiniz. Özellikle sen…”Bakışları Mehram’a döndü.“…onu asla yalnız bırakmayacaksın. Mehram başını eğdi, karanlıkla harmanlanmış düşüncelerle. Eflâl’e döndü.> “Ben seni yalnız bırakmam. Hiçbir zaman. Elçi, arka cebinden küçük bir kâğıt çıkardı. Mehram’ın eline uzattı.> “Bu adres. Evine git. Evin artık sadece bir ev değil. Alparslan orada olacak. Güvendesiniz. Mehram’ın gözleri büyüdü.> “Babamı… Nereden tanıyorsunuz? Elçi gülümsedi. Görünmedi, ama sesinden hissediliyordu.> “Her şeyin bir zamanı var evlat. Her şeyin. Sonra arabada oturduğu koltuğun kolçağına hafifçe vurdu. Bu, bir işaret gibiydi. Bir güven, bir emir, bir vedaydı belki de. Ve Eflâl başını Mehram’ın omzuna yasladı.> “Ne yapacağız şimdi? Mehram, adresi açıp baktı. Ve ilk kez dudaklarından sarsılmaz bir kararlılık döküldü:> “Gideceğiz. Orası bizim sığınağımız. Çünkü o da hissediyordu artık. İçinde yıllardır gizlenmiş bir güç vardı. Alparslan’ın değil, kanının çağrısıydı bu. Ve bu çağrı artık sessiz kalmayacaktı.

Cipin içinde bir sessizlik vardı, ama dışarısı hareketliydi. İki siyah motosiklet aracı önden takip ediyor, başka bir cip de arkadan geliyordu. Koruma hattı, bir ordu sessizliğinde kurulmuştu. Eflâl, pencereden dışarı bakıyordu. Gözleriyle gördüğü sokaklar tanıdık ama ürkütücüydü. Sanki şehir değil, bir tuzaktı artık. Mehram, hâlâ avucundaki kâğıda bakıyordu. Alparslan…”Sadece fısıldayabildi. Elçi, hâlâ kar maskesini çıkarmamıştı. Yan koltukta oturuyor, bir harita üzerinde parmaklarını gezdiriyordu. Ne dik bir duruşundan, ne de nefes alışından endişe okunuyordu. Her şey kontrol altındaydı.> “Korkmayın,” dedi aniden. Bu yol, grihat ’ın çocuklarına hep açıktır. Eflâl, şaşkınlıkla başını çevirdi.> “Neden bizi koruyorsunuz? Grihat kim? Neden biz? Elçi bu kez başını hafifçe çevirip cevapladı:> “Çünkü kader bazen kişiyi seçmez. Doğanı seçer. Ve siz... Doğuştan seçildiniz. Mehram gözlerini kıstı.> “Babam ne biliyor bu konuda? Neden bize hiçbir şey söylemedi? Elçi cevap vermedi. Aracın önünde bir ışık belirince, kapalı büyük bir demir kapıya geldiler. Kapı otomatik açıldı. Sessizdi ama ağır bir geçmişi vardı gibi. Cip içeri süzüldü. Taş döşeli bir avlu, etrafı yüksek duvarlarla çevrili.

Güvenli. Sessiz. Karanlık.> “İndiğinizde sol kapıdan girin. Alparslan içeride olacak. Eflâl sen, ona güvenebilirsin. Sesi bu kez daha yumuşaktı. Elçi, cipin içinden elini hafifçe kaldırdı. Vedaya benzer ama emir gibi bir hareketti. Ev artık sadece bir ev değil. Ve kapılar kapandı. Cip uzaklaşırken, arkasında bir geceyi, bir çatışmayı ve yeni bir kaderi bırakıyordu.

 

Sığınakta İlk Gece – “Sessizlikten Doğan Soru”

Kapıdan içeri adım attıklarında, loş bir ışık karşıladı onları. Salon sessizdi. Ama bir evin sessizliği değil… Saklanan cümlelerin, bastırılmış geçmişin sessizliğiydi bu. Mehram bir adım öne geçti. Ve o an… Annesi ve Alparslan, salonun tam ortasında duruyordu. Annesi ilk fark eden oldu. Gözleri doldu ama sessiz kaldı. Alparslan, her zamanki gibi dik ve sertti ama yüzündeki çizgiler konuşmaya hazırlanıyordu. Eflâl bir adım geride kalmıştı. Duruşu tedirgindi. Yabancı bir evin içinde, tanımadığı hayatların kenarında durmuş gibiydi. Alparslan başını hafifçe eğdi:> “Hoş geldin Eflâl. Bu ev artık senin için de güvenli bir yer. Annesi hemen yanına geldi, sıcacık bir gülümsemeyle elini tuttu:> “Yolunuz zorlu geçmiş olmalı. Üstünü değiştir, sonra sıcak bir şeyler içeriz. “Âmâ Mehram suskundu.

Babasına baktı. Gözleriyle, alnındaki kırışıklıklarla, çatılmış kaşlarıyla sadece bir şey söyledi:

“Konuşabilir miyiz?”

Annesi bir an duraksadı, gözleriyle Alparslan’a döndü. Alparslan sadece başını salladı.> “Çalışma odasında bekliyorum,” dedi babası. Sonra sessizce odaya yöneldi.